Walang akong sawa dahil nominado na naman ang blog ko sa BLOG OF THE WEEK (Week 95). Maraming salamat kay Talksmart dahil napili niya ang aking blog.Biruin niyo, iba ang tema nito kumpara sa mga blogs ng iba kaya't isang karangalan na mapabilang sa mga nominado.Dumami din ang mga bloggers sa aking blogroll.Kahit mahirap,isa-isa ko pa rin kayong binibisita upang mangamusta,magbasa at mag-iwan ng komento.
Maraming salamat sa mga bloggers na sumuporta at sumusuporta.Ibabalik ko ang suporta sa inyo kapag kayo naman ang kasali sa poll.Hayaan niyo, kapag lagpak na ang blog ko sa darating na Sabado, hindi ko na guguluhin ang inyong site upang mangampanya.Hehehe.
Mag-iwan naman kayo ng komento sa Kabanata 17.Tinatanggap,positibo o negatibo man.
Maraming salamat po.
Sunday, February 10, 2008
Thursday, February 7, 2008
Ikalabimpitong Kabanata
17
“Ang galing mo namang lumangoy.Saan mo natutunan yan?” tanong ni Williard.
“May clubhouse sa Fairview kaya madalas kami duon ni Richard nung high school pa kami. Siya ang nagturo sa akin. Kapag nakita mong lumangoy yun, sasabihin mong wala akong kwenta.” sagot ni Monroy habang inaayos ang swimming cap. “Hindi ka ba talaga swimmer?Ang ganda kasi ng katawan mo, Lard.”
“50 Push-ups at sit-ups lang pagkagising. Langoy aso lang ang alam ko pero mahilig akong tumambay sa beach.Ayos na din yun kaysa naman hindi talaga marunong.” sagot ni Williard.
“Nasa itsura naman talaga ni Richard ang maging athletic. Ilan na ba naging girlfriend niya?” sabi ni Kristine.
“Hindi ako sure pero subsob sa pag-aaral yun kaya malamang na kakaunti pa lang.Gusto mo bang mag-apply, Tin?” sagot ni Monroy.
Dahil sa kasarapan ng kwento ay hindi namalayan ng tatlo ang paglapit ni Jade at Madelle.
“Hi,Williard. Ang ganda pala talaga ng katawan mo.Ayaw mo ba talagang sumali sa cheering squad?” bati ni Jade kay Williard.
Umahon si Kristine sa swimming pool. Umupo siya sa tabi at ibinabad ang mga paa sa tubig. Habang nakatingin kay Jade ay inayos niya ang kaniyang bathing suit. Waring nais niyang ipakita kay Jade ang magandang hubog ng kaniyang katawan.
“Monroy, Williard,magbihis na tayo. Psyche class na.” yaya ni Kristine.
“5 minutes pa.” sabi ni Monroy.
“Go ahead.” sabi ni Jade.
“Mauna na akong magpalit. I’ll be waiting in the gym.” sabi ni Kristine.
Makalipas ang limang minuto ay umahon na din si Monroy at Williard upang maghanda sa klase ng Psychology. Pinuntahan nila si Kristine sa gym upang sabay-sabay magpunta sa Main building. Nang marating nila ang gusali, nakasalubong ng tatlo si Prof. Manuela. Binati ito ni Monroy at Williard. Huminto ito at tinitigan si Kristine,nakipag-usap sa pamamagitan ng isip.
“You might want to change your tactic. It’s getting old.” sabi ni Kristine.
“Nagsisimula ka pa lang. Hindi palaruan ang mundo natin.” sabi ni Dr.Manuela.
“Kaya pala pinaglaruan mo ako dati!”
“Watch your back. They are watching us.”
Mabilis na tumalikod si Dr.Manuela at pumasok sa klasrum.
“Anong nangyari? Kailangan mo ng tubig?” tanong ni Monroy.
“Hindi naman ako nauuhaw.Kinamusta lang niya ako.As I told you,hindi na niya ako kayang paglaruan pa.” sagot ni Kristine.
“Sigurado ka bang hindi ka nauuhaw?” tanong ni Williard.
“I’m fine, guys. See you later.” sagot ni Kristine.
Natapos ang klase ng Psychology ngunit hindi muna umuwi si Monroy, Williard at Kristine. Nais nilang palipasin ang heavy traffic ng rush hour kaya’t napagpasyahan nilang magpunta sa aklatan.
“Ano ang maipaglilingkod ko sa inyo?” tanong ni Prof. Antonio.
“Wala namang seryosong bagay,Sir. Nagkasalubong kanina si Kristine at Dr.Manuela.” sabi ni Monroy.
“Talaga? Anong nangyari?” sabi ni Prof. Antonio.
“We’ve exchanged messages through our minds.” sagot ni Kristine.
“Anong klaseng mensahe?Anong sinabi niya sayo?” tanong ni Prof.Antonio.
“Nothing important, Sir.The good thing was, she acknowledged my improvement.It was kinda weird, wasn’t it? Then she said something…”
“Ano?” sabay na tanong ni Monroy at Williard.
“She told me to watch my back dahil may nagmamatyag daw sa amin?” sagot ni Kristine.
“Sinabi ko naman kasi sayo na iwasan mo ang paggamit ng kapangyarihan mo sa publiko dahil delikado.” sabi ni Prof. Antonio.
“But, what can posibbly happen?” tanong ni Kristine.
“Mas makabubuting sundin mo na lang ang payo ko, Kristine. Gamitin mo lang iyan kung talagang kailangan. Nagkakaintindihan ba tayo?” sabi ni Prof. Antonio.
“Yes, Sir.” sagot ni Kristine.
“Maiwan ko muna kayo dahil may mga bagong aklat na dumating mula sa Amerika.Kailangan kong asikasuhin ang mga iyon. Bakit hindi pa kayo umuuwi?”
“Masyado pang heavy ang traffic, Sir.” sagot ni Williard.
“Baka naman gabihin kayo sa paguwi.Tandaan niyo, pupunta tayo bukas sa museo.
“Mabuti pa,tulungan namin kayo sa pag-aayos ng libro.” sabi ni Monroy.
“Hindi na dahil nandiyan naman si Florante para tulungan ako.” sabi ni Prof.Antonio.
“Para mas madaling matapos, Sir!Baka kayo ang mahuli bukas sa National Museum kapag ginabi kayo dito.” sabi ni Monroy.
“Sige na nga dahil mapilit kayo.”
Napakalaki ang aklatan ng kanilang unibersidad. Isa itong gusali na may apat na palapag. Maraming mag-aaral mula sa ibang paaralan ang nagpupunta dito upang magsaliksik. Sa unang palapag ay matatagpuan ang opisina ng punong tagapangasiwa, seksyon para sa mga mag-aaral sa elementarya at sekondarya, at ilang silid na maaaring gamitin sa conference at seminars. Nandito din ang depository area. Sa ikalawang palapag ay ang Filipiniana Section, Multimedia Resources at Periodicals Section. Sa ikatlong palapag ay ang General Reference Section na nahahati sa apat bahagi. Ang “Reference Section”, “Politics and Law”, “Philosopy” at “Fiction”. Si Prof. Antonio ang tagapangasiwa dito. Ang “Graduate Section at Art Section ay nakapwesto sa ika-apat na palapag.
“Itong mga history books muna ang unahin nating ayusin.” sabi ni Prof. Antonio. “Yung mga masyadong luma, ilagay niyo dito sa isang kahon. Sa loob ng cabinet yan itatago para hindi na lalo pang masira.”
Sinimulan ng lima ang pagsasalansan ng mga aklat na donasyon ng dalawang unibersidad sa Chicago. Mga segunda-mano na ang mga ito ngunit nasa maayos pa din na kondisyon. Napili ni Williard na pagsama-samahin ang mga aklat tungkol sa kasaysayan ng mundo. Inatupag naman ni Kristine at Florante ang mga aklat tungkol sa kasaysayan ng Asya. Ang mga aklat na masyadong luma ay inilalagay ni Monroy sa isang kahon. Napansin niya ang isang maliit at kulay brown na kwaderno. Halata sa pabalat nito ang kalumaan dahil sa mga bakbak na kulay at malaking tastas sa gilid nito. Maingat niya itong binuklat upang sipatin ang mga pahina. Salitang Ingles ang gamit ng awtor sa pagsulat.
“Sir,may napahalong notebook sa mga libro.” sabi ni Monroy.
“And so?” tanong ni Kristine.
“Oo nga. Ano bang nakasulat sa loob?” tanong ni Prof. Antonio.
Sinipat ni Monroy ang ilang mga paunang pahina ng kwaderno. Nakasulat-kamay ang mga nilalaman nito. Sa estimasyon niya, isa itong talaarawan o diary.
“Parang diary lang,Sir.Ilagay ko na sa kahon?” tanong ni Monroy.
“Patingin nga muna.” sabi ni Prof. Antonio. Kinuha niya ang diary kay Monroy. Binulatlat niya ito upang alamin ang pangalan ng may-ari nito ngunit sira na ang ilang paunang pahina. .
“Sir, pahiram naman niyan. Baka artista sa Hollywood ang may-ari niyan.” sabi ni Kristine.
“Kristine, kung artista man ang may-ari nito, malamang hindi mo kilala dahil luma na ang diary.” sabi ni Prof. Antonio.
“Sige na ,Sir! Naging curious lang ako. Ibabalik ko din sa Monday.Wala din kasi akong new bok na babasahin.” pilit ni Kristine.
“O sige ipahihiram ko sayo ito,ngunit kailangan mo itong ibalik sa Lunes.Maliwanag?” sabi ni Prof. Antonio.
“Yes,Sir!” sabi ni Kristine.
“Tapusin na natin ito para makauwi ng maaga.” sabi ni Prof. Antonio.
“Pahiram ako pagkatapos mo ha.” sabi ni Williard kay Kristine.
“At kailan ka pa naging tsismosa, Lard?” sabad ni Monroy.
“What did you say?” tanong ni Kristine.
“Sabi ko pareho pala kayong inquisitive ni Williard.” sagot ni Monroy.
Alas-diyes ng gabi ng matapos ang lahat sa pagsasalansan ng mga aklat. Bago maghiwa-hiwalay ay muli silang pinaalalahanan ni Prof. Antonio tungkol sa field trip sa National Museum.
“Kristine, sa Linggo mo na basahin yang aklat dahil baka mahuli ka bukas.” sabi ni Prof. Antonio.
Kinabukasan, handa na ang lahat upang magpunta sa National Museum. Sa bulwagan ng gusali ng Social Science ang tagpuan. Hindi pa dumarating si Monroy. Nakatanggap ng text message si Williard mula dito.
“Pakisabi kay Sir,mauna na kayo.Susunod na lang ako dahil alam ko naman kung saan yan.”
Ipinaalam ni Williard kay Kristine at Prof.Antonio ang nilalaman ng mensahe ni Monroy. Gumayak na ang klase papuntang museo. Nang marating ang museo, hindi na kumuha pa ng tour guide si Prof. Antonio dahil na din sa pagtutol ng nakararami. Nagkani-kaniyang lakad na ang bawat isa.
Nakatunghay si Kristine at Monroy sa “Spoliarium” ni Juan Luna.Saglit itong kinuhanan ng video ni Kristine.
“Ang ganda ng contrast ng painting. Look at that weeping woman, lutang ang suot niyang kulay green sa background.” sabi ni Kristine.
“Oo nga.Napansin ko din.Maganda naman talaga kaya lang ay hindi ko gusto dahil westernized.” sabi ni Williard.
“And your point is?” tanong ni Kristine.
“Tingnan mo yung “Blood Compact” niya. Kahit hindi sikat, mga Filipino naman ang makikita mo dito. Itong Spoliarium ang kaniyang masterpiece. Imagine kung mga Filipino talaga ang naririyan.Ang ganda diba?Bakit kailangang mga Roman gladiators ang nasa masterpiece niya?” sagot ni Williard.
“Huummm, oo nga. Pero ganun pa man, we have to be proud of this masterpiece.” sabi ni Kristine.
“I do.I do acknowledge that fact.” sabi ni Williard.
Ipinagpatuloy ni Kristine at Williard ang pagliibot. Nakita nila si Jade at Tina na tinitingnan ang “Laguna Copper Plate”.
“Tungkol pala sa utang ang nakasulat. Biruin mo, may mga bumbay na pala dati.” sabi ni Jade kay Tina.
“Oo naman. Ang mga Indians naman ay nakikipagkalakalan na sa Pilipinas bago pa man dumating ang mga Kastila.
“Ganun na nga. Kaya pala nauso ang 5-6 dito sa atin. Dapat hindi na sila nagpunta pa dito.”
“So is that your analysis? You are as shallow as a teaspoon.” singit ni Kristine.
“Hoy, masamang magpautang ng 5-6.” sabi ni Jade.
“Hell, I know that. I bet you don’t know that Laguna Copper Plate is one of the few evidences which refute the assumption that there was no pre-hispanic Philippines.” sabi ni Kristine.
“Tama na yan, Kristine. Nandito na si Monroy.” awat ni Williard.
“Hi! What’s the commotion?” tanong ni Monroy.
“Girl’s talk, Monroy. Hahaha.” sagot ni Williard.
“Out of my way. I want to have a good look.” sabi ni Kristine.
“Halika na Jade dun sa lumubog na barkong San Diego.” anyaya ni Tina sa kasama.
“That’s a good idea.” sabi ni Jade.
Matapos tingnan ang Laguna Copper Plate, pinuntahan ni Monroy,Williard at Kristine ang marangyang barko ng San Diego na lumubog sa Batangas. Isinunod nila ang mga koleksyon ng banga at tapayan na ginamit sa paglilibing ng mga sinaunang Filipino. Nakita nila si Prof. Antonio na sinisiyasat ang “Manunggul Jar”. Nakiusyoso na din ang tatlo.
“Kinikilabutan ako.Imagine, diyan ipinapasok ang bangkay.” sabi ni Kristine.
“Mas maganda pa nga yan sa mga kabaong ngayon.
“Sir, sino ba yung character sa Greek Mythology na naghahatid sa mga kaluluwa sa Styx River?” tanong ni Monroy.
“Phlegyas.” sagot ni Prof. Antonio.
“Parang si Phlegyas pala yang bangkero.May connection kaya yang bangkero natin sa Greek Mythology?”
“Wow!Magandang assumption yan,Monroy. Magaling!Gusto kong makita yan sa reaction paper mo.” sabi ni Prof. Antonio.
“Tsaka Sir,bakit kailangan pang hukayin muli ang bangkay para ilipat sa mga jars na yan?For cultural belief ba talaga?May iba pa bang dahilan?” tanong ni Williard.
“Anong ibig mong sabihin?” balik-tanong ni Prof. Antonio.
“Kasi sa Negros, laging binabantayan ang mga puntod dahil may mga lumalapastangan sa mga bangkay.” sagot ni Williard.
“Mahusay na pag-iisip. Ipaliwanag mo ang gusto mong sabihin sa iyong reaction paper, Williard.” sabi ni Prof. Antonio.
Sumapit ang Alas-dos at nalibot ng klase ang buong museo. Muling nagtipon ang lahat sa entrada ng gusali.
“Sayang,hindi ko nahiram yung camera ng Tita ko.” sabi ni Nelson kay Tina.
“Bawal naman ang kumuha ng pictures.” sabi ni Jade.
“Hindi naman nila malalaman.” sabi ni Nelson.
“On Monday, I want all your reaction paper.Mag-ingat kayo sa pag-uwi.” sabi ni Prof. Antonio.
“Ang galing mo namang lumangoy.Saan mo natutunan yan?” tanong ni Williard.
“May clubhouse sa Fairview kaya madalas kami duon ni Richard nung high school pa kami. Siya ang nagturo sa akin. Kapag nakita mong lumangoy yun, sasabihin mong wala akong kwenta.” sagot ni Monroy habang inaayos ang swimming cap. “Hindi ka ba talaga swimmer?Ang ganda kasi ng katawan mo, Lard.”
“50 Push-ups at sit-ups lang pagkagising. Langoy aso lang ang alam ko pero mahilig akong tumambay sa beach.Ayos na din yun kaysa naman hindi talaga marunong.” sagot ni Williard.
“Nasa itsura naman talaga ni Richard ang maging athletic. Ilan na ba naging girlfriend niya?” sabi ni Kristine.
“Hindi ako sure pero subsob sa pag-aaral yun kaya malamang na kakaunti pa lang.Gusto mo bang mag-apply, Tin?” sagot ni Monroy.
Dahil sa kasarapan ng kwento ay hindi namalayan ng tatlo ang paglapit ni Jade at Madelle.
“Hi,Williard. Ang ganda pala talaga ng katawan mo.Ayaw mo ba talagang sumali sa cheering squad?” bati ni Jade kay Williard.
Umahon si Kristine sa swimming pool. Umupo siya sa tabi at ibinabad ang mga paa sa tubig. Habang nakatingin kay Jade ay inayos niya ang kaniyang bathing suit. Waring nais niyang ipakita kay Jade ang magandang hubog ng kaniyang katawan.
“Monroy, Williard,magbihis na tayo. Psyche class na.” yaya ni Kristine.
“5 minutes pa.” sabi ni Monroy.
“Go ahead.” sabi ni Jade.
“Mauna na akong magpalit. I’ll be waiting in the gym.” sabi ni Kristine.
Makalipas ang limang minuto ay umahon na din si Monroy at Williard upang maghanda sa klase ng Psychology. Pinuntahan nila si Kristine sa gym upang sabay-sabay magpunta sa Main building. Nang marating nila ang gusali, nakasalubong ng tatlo si Prof. Manuela. Binati ito ni Monroy at Williard. Huminto ito at tinitigan si Kristine,nakipag-usap sa pamamagitan ng isip.
“You might want to change your tactic. It’s getting old.” sabi ni Kristine.
“Nagsisimula ka pa lang. Hindi palaruan ang mundo natin.” sabi ni Dr.Manuela.
“Kaya pala pinaglaruan mo ako dati!”
“Watch your back. They are watching us.”
Mabilis na tumalikod si Dr.Manuela at pumasok sa klasrum.
“Anong nangyari? Kailangan mo ng tubig?” tanong ni Monroy.
“Hindi naman ako nauuhaw.Kinamusta lang niya ako.As I told you,hindi na niya ako kayang paglaruan pa.” sagot ni Kristine.
“Sigurado ka bang hindi ka nauuhaw?” tanong ni Williard.
“I’m fine, guys. See you later.” sagot ni Kristine.
Natapos ang klase ng Psychology ngunit hindi muna umuwi si Monroy, Williard at Kristine. Nais nilang palipasin ang heavy traffic ng rush hour kaya’t napagpasyahan nilang magpunta sa aklatan.
“Ano ang maipaglilingkod ko sa inyo?” tanong ni Prof. Antonio.
“Wala namang seryosong bagay,Sir. Nagkasalubong kanina si Kristine at Dr.Manuela.” sabi ni Monroy.
“Talaga? Anong nangyari?” sabi ni Prof. Antonio.
“We’ve exchanged messages through our minds.” sagot ni Kristine.
“Anong klaseng mensahe?Anong sinabi niya sayo?” tanong ni Prof.Antonio.
“Nothing important, Sir.The good thing was, she acknowledged my improvement.It was kinda weird, wasn’t it? Then she said something…”
“Ano?” sabay na tanong ni Monroy at Williard.
“She told me to watch my back dahil may nagmamatyag daw sa amin?” sagot ni Kristine.
“Sinabi ko naman kasi sayo na iwasan mo ang paggamit ng kapangyarihan mo sa publiko dahil delikado.” sabi ni Prof. Antonio.
“But, what can posibbly happen?” tanong ni Kristine.
“Mas makabubuting sundin mo na lang ang payo ko, Kristine. Gamitin mo lang iyan kung talagang kailangan. Nagkakaintindihan ba tayo?” sabi ni Prof. Antonio.
“Yes, Sir.” sagot ni Kristine.
“Maiwan ko muna kayo dahil may mga bagong aklat na dumating mula sa Amerika.Kailangan kong asikasuhin ang mga iyon. Bakit hindi pa kayo umuuwi?”
“Masyado pang heavy ang traffic, Sir.” sagot ni Williard.
“Baka naman gabihin kayo sa paguwi.Tandaan niyo, pupunta tayo bukas sa museo.
“Mabuti pa,tulungan namin kayo sa pag-aayos ng libro.” sabi ni Monroy.
“Hindi na dahil nandiyan naman si Florante para tulungan ako.” sabi ni Prof.Antonio.
“Para mas madaling matapos, Sir!Baka kayo ang mahuli bukas sa National Museum kapag ginabi kayo dito.” sabi ni Monroy.
“Sige na nga dahil mapilit kayo.”
Napakalaki ang aklatan ng kanilang unibersidad. Isa itong gusali na may apat na palapag. Maraming mag-aaral mula sa ibang paaralan ang nagpupunta dito upang magsaliksik. Sa unang palapag ay matatagpuan ang opisina ng punong tagapangasiwa, seksyon para sa mga mag-aaral sa elementarya at sekondarya, at ilang silid na maaaring gamitin sa conference at seminars. Nandito din ang depository area. Sa ikalawang palapag ay ang Filipiniana Section, Multimedia Resources at Periodicals Section. Sa ikatlong palapag ay ang General Reference Section na nahahati sa apat bahagi. Ang “Reference Section”, “Politics and Law”, “Philosopy” at “Fiction”. Si Prof. Antonio ang tagapangasiwa dito. Ang “Graduate Section at Art Section ay nakapwesto sa ika-apat na palapag.
“Itong mga history books muna ang unahin nating ayusin.” sabi ni Prof. Antonio. “Yung mga masyadong luma, ilagay niyo dito sa isang kahon. Sa loob ng cabinet yan itatago para hindi na lalo pang masira.”
Sinimulan ng lima ang pagsasalansan ng mga aklat na donasyon ng dalawang unibersidad sa Chicago. Mga segunda-mano na ang mga ito ngunit nasa maayos pa din na kondisyon. Napili ni Williard na pagsama-samahin ang mga aklat tungkol sa kasaysayan ng mundo. Inatupag naman ni Kristine at Florante ang mga aklat tungkol sa kasaysayan ng Asya. Ang mga aklat na masyadong luma ay inilalagay ni Monroy sa isang kahon. Napansin niya ang isang maliit at kulay brown na kwaderno. Halata sa pabalat nito ang kalumaan dahil sa mga bakbak na kulay at malaking tastas sa gilid nito. Maingat niya itong binuklat upang sipatin ang mga pahina. Salitang Ingles ang gamit ng awtor sa pagsulat.
“Sir,may napahalong notebook sa mga libro.” sabi ni Monroy.
“And so?” tanong ni Kristine.
“Oo nga. Ano bang nakasulat sa loob?” tanong ni Prof. Antonio.
Sinipat ni Monroy ang ilang mga paunang pahina ng kwaderno. Nakasulat-kamay ang mga nilalaman nito. Sa estimasyon niya, isa itong talaarawan o diary.
“Parang diary lang,Sir.Ilagay ko na sa kahon?” tanong ni Monroy.
“Patingin nga muna.” sabi ni Prof. Antonio. Kinuha niya ang diary kay Monroy. Binulatlat niya ito upang alamin ang pangalan ng may-ari nito ngunit sira na ang ilang paunang pahina. .
“Sir, pahiram naman niyan. Baka artista sa Hollywood ang may-ari niyan.” sabi ni Kristine.
“Kristine, kung artista man ang may-ari nito, malamang hindi mo kilala dahil luma na ang diary.” sabi ni Prof. Antonio.
“Sige na ,Sir! Naging curious lang ako. Ibabalik ko din sa Monday.Wala din kasi akong new bok na babasahin.” pilit ni Kristine.
“O sige ipahihiram ko sayo ito,ngunit kailangan mo itong ibalik sa Lunes.Maliwanag?” sabi ni Prof. Antonio.
“Yes,Sir!” sabi ni Kristine.
“Tapusin na natin ito para makauwi ng maaga.” sabi ni Prof. Antonio.
“Pahiram ako pagkatapos mo ha.” sabi ni Williard kay Kristine.
“At kailan ka pa naging tsismosa, Lard?” sabad ni Monroy.
“What did you say?” tanong ni Kristine.
“Sabi ko pareho pala kayong inquisitive ni Williard.” sagot ni Monroy.
Alas-diyes ng gabi ng matapos ang lahat sa pagsasalansan ng mga aklat. Bago maghiwa-hiwalay ay muli silang pinaalalahanan ni Prof. Antonio tungkol sa field trip sa National Museum.
“Kristine, sa Linggo mo na basahin yang aklat dahil baka mahuli ka bukas.” sabi ni Prof. Antonio.
Kinabukasan, handa na ang lahat upang magpunta sa National Museum. Sa bulwagan ng gusali ng Social Science ang tagpuan. Hindi pa dumarating si Monroy. Nakatanggap ng text message si Williard mula dito.
“Pakisabi kay Sir,mauna na kayo.Susunod na lang ako dahil alam ko naman kung saan yan.”
Ipinaalam ni Williard kay Kristine at Prof.Antonio ang nilalaman ng mensahe ni Monroy. Gumayak na ang klase papuntang museo. Nang marating ang museo, hindi na kumuha pa ng tour guide si Prof. Antonio dahil na din sa pagtutol ng nakararami. Nagkani-kaniyang lakad na ang bawat isa.
Nakatunghay si Kristine at Monroy sa “Spoliarium” ni Juan Luna.Saglit itong kinuhanan ng video ni Kristine.
“Ang ganda ng contrast ng painting. Look at that weeping woman, lutang ang suot niyang kulay green sa background.” sabi ni Kristine.
“Oo nga.Napansin ko din.Maganda naman talaga kaya lang ay hindi ko gusto dahil westernized.” sabi ni Williard.
“And your point is?” tanong ni Kristine.
“Tingnan mo yung “Blood Compact” niya. Kahit hindi sikat, mga Filipino naman ang makikita mo dito. Itong Spoliarium ang kaniyang masterpiece. Imagine kung mga Filipino talaga ang naririyan.Ang ganda diba?Bakit kailangang mga Roman gladiators ang nasa masterpiece niya?” sagot ni Williard.
“Huummm, oo nga. Pero ganun pa man, we have to be proud of this masterpiece.” sabi ni Kristine.
“I do.I do acknowledge that fact.” sabi ni Williard.
Ipinagpatuloy ni Kristine at Williard ang pagliibot. Nakita nila si Jade at Tina na tinitingnan ang “Laguna Copper Plate”.
“Tungkol pala sa utang ang nakasulat. Biruin mo, may mga bumbay na pala dati.” sabi ni Jade kay Tina.
“Oo naman. Ang mga Indians naman ay nakikipagkalakalan na sa Pilipinas bago pa man dumating ang mga Kastila.
“Ganun na nga. Kaya pala nauso ang 5-6 dito sa atin. Dapat hindi na sila nagpunta pa dito.”
“So is that your analysis? You are as shallow as a teaspoon.” singit ni Kristine.
“Hoy, masamang magpautang ng 5-6.” sabi ni Jade.
“Hell, I know that. I bet you don’t know that Laguna Copper Plate is one of the few evidences which refute the assumption that there was no pre-hispanic Philippines.” sabi ni Kristine.
“Tama na yan, Kristine. Nandito na si Monroy.” awat ni Williard.
“Hi! What’s the commotion?” tanong ni Monroy.
“Girl’s talk, Monroy. Hahaha.” sagot ni Williard.
“Out of my way. I want to have a good look.” sabi ni Kristine.
“Halika na Jade dun sa lumubog na barkong San Diego.” anyaya ni Tina sa kasama.
“That’s a good idea.” sabi ni Jade.
Matapos tingnan ang Laguna Copper Plate, pinuntahan ni Monroy,Williard at Kristine ang marangyang barko ng San Diego na lumubog sa Batangas. Isinunod nila ang mga koleksyon ng banga at tapayan na ginamit sa paglilibing ng mga sinaunang Filipino. Nakita nila si Prof. Antonio na sinisiyasat ang “Manunggul Jar”. Nakiusyoso na din ang tatlo.
“Kinikilabutan ako.Imagine, diyan ipinapasok ang bangkay.” sabi ni Kristine.
“Mas maganda pa nga yan sa mga kabaong ngayon.
“Sir, sino ba yung character sa Greek Mythology na naghahatid sa mga kaluluwa sa Styx River?” tanong ni Monroy.
“Phlegyas.” sagot ni Prof. Antonio.
“Parang si Phlegyas pala yang bangkero.May connection kaya yang bangkero natin sa Greek Mythology?”
“Wow!Magandang assumption yan,Monroy. Magaling!Gusto kong makita yan sa reaction paper mo.” sabi ni Prof. Antonio.
“Tsaka Sir,bakit kailangan pang hukayin muli ang bangkay para ilipat sa mga jars na yan?For cultural belief ba talaga?May iba pa bang dahilan?” tanong ni Williard.
“Anong ibig mong sabihin?” balik-tanong ni Prof. Antonio.
“Kasi sa Negros, laging binabantayan ang mga puntod dahil may mga lumalapastangan sa mga bangkay.” sagot ni Williard.
“Mahusay na pag-iisip. Ipaliwanag mo ang gusto mong sabihin sa iyong reaction paper, Williard.” sabi ni Prof. Antonio.
Sumapit ang Alas-dos at nalibot ng klase ang buong museo. Muling nagtipon ang lahat sa entrada ng gusali.
“Sayang,hindi ko nahiram yung camera ng Tita ko.” sabi ni Nelson kay Tina.
“Bawal naman ang kumuha ng pictures.” sabi ni Jade.
“Hindi naman nila malalaman.” sabi ni Nelson.
“On Monday, I want all your reaction paper.Mag-ingat kayo sa pag-uwi.” sabi ni Prof. Antonio.
Monday, February 4, 2008
5 Star Blog Award
Maraming salamat kay SOTRUE dahil sa ipinagkaloob niyang gantimpala.
This 5-Star Blog Award is given to a blogger whose blog is of highest classification.A blog of excellence in the following criteria:- content, design and style, informative and accomodating
Nais kong ipasa ang gantimpalang ito kay: The Social Critic; ZKEY at Kulay; The Wandering Commuter; Bombero; Janmania; Satanas at kay Arabian Josh
Saturday, February 2, 2008
Maraming Salamat
Top 5 po ang blog ko sa nakalipas na botohan. Sa bilang na boto ay nasa ikalawang posisyon ako.Sumadsad sa ikalima dahil sa bagsak sa ibang batayan.
Maraming salamat sa pagkakataon na ibinigay ni talksmart sa akin. Dahil sa poll, marami akong mga bagong nakilalang bloggers, marami akong naging bisita,at higit sa lahat, nakita ko ang suporta ng aking mga ka-bloglink! Kilala niyo na kung sino kayo.Hayaan niyo,mas lalo akong magiging masipag sa pagbisita sa inyong mga sites.
Maraming salamat!
Nominado ulit ako para sa Week 94.
Maraming salamat sa pagkakataon na ibinigay ni talksmart sa akin. Dahil sa poll, marami akong mga bagong nakilalang bloggers, marami akong naging bisita,at higit sa lahat, nakita ko ang suporta ng aking mga ka-bloglink! Kilala niyo na kung sino kayo.Hayaan niyo,mas lalo akong magiging masipag sa pagbisita sa inyong mga sites.
Maraming salamat!
Nominado ulit ako para sa Week 94.
Thursday, January 17, 2008
Ikalabing-anim na Kabanata
16Patuloy siya sa pagsigaw habang ang babae ay patuloy naman sa paghalakhak. Mas lalong lumakas ang halakhak ng babae sa tuwing uungol si Monroy. Kitang-kita ni Richard sa mga mata ng babae ang kagalakan habang naghihirap ang kaniyang kaibigan.Ang berdeng likido sa bibig ng babae ay naging pula na mistulang dugo. Muli niyang sinubukan ang tumayo upang tulungan ang kaibigan ngunit hindi niya ito magawa.Nakita niyang nangitim ang mukha ni Monroy. Biglang bumukas ang mga mata nito at tumirik.Patay na ang kaniyang kaibigan.
Pinagmamasdan ni Richard ang babae habang niyugyog nito ang ulo ng kaniyang kaibigan upang makatiyak na patay na ito.Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at napahagulgol dahil sa pagsisi.Para saan pa ang kakayahan niyang makakita ng signos kung hindi naman niya nailigtas ang matalik na kaibigan. Kung binalaan sana niya ito ay maaaring naiwasan ang malagim na pangyayari. O kaya naman ay hindi na sana siya natulog upang nabantayan niya ang kaniyang kaibigan.Nang imulat niya ang kaniyang mga mata, nakatayo sa harapan niya ang matabang babae.Nakangisi ito saka muling humalakhak.Umupo ito sa dibdib niya at inumpisahan siyang sakalin.Nahirapan siyang huminga dahil sa lakas at bigat ng babae.Balewala dito ang mga kalmot at suntok na pinakawalan niya. Muli siyang sumigaw upang humingi ng tulong ngunit sa pagbuka ng kaniyang bibig, idinura dito ng babae ang malapot na pulang likido kaya’t siya ay nasamid. Lalong bumaon ang mga kuko ng babae sa kaniyang leeg.Unti-unting nagdilim ang kaniyang paningin.
“Ahhhhhhh!!!” sigaw ni Richard.
“Mabuti naman nagising ka.Binabangungot ka, tol!” sabi ni Monroy.“Halika sa bahay para makakuha ng tubig.”
Halos lagukin ni Richard ang isang pitsel ng malamig na tubig dahil sa matinding uhaw at takot.
“Hinay-hinay lang! Baka naman nakaligtas ka nga sa bangungot eh malunod ka naman!Ano bang nangyari?Horror ba talaga?Buti ka pa nakakatakot ang panaginip!” sabi ni Monroy.
Nakaramdam ng kaunting pagkairita si Richard.Kilala niya si Monroy. Mahilig ito sa nakakatakot na istorya, pelikula at maging mga larawan.Basta katatakutan ay wala itong pinaliligtas na sandali. Maganda ang gising sa umaga ng kaniyang matalik na kaibigan kapag kababalaghan ang napaginipan nito. Naging kaugalian na nito ang isulat sa notebook ang mga panaginip at saka binabasa sa tuwing may bakanteng oras.Sa kabila ng pagka-irita, inusal niya sa sarili ang pasasalamat na panaginip lang pala ang lahat.
“Hoy, ano na?Kwento ka naman diyan!” pilit ni Monroy.
Nilapitan niya si Monroy at saka niyakap. Pagkatapos ay pabiro niya itong sinakal.
“Bukas na lang,tol.Tara,tulog na tayo.” sabi ni Richard.
Alas-dies na ng umaga ng magising si Monroy.Wala na sa treehouse si Richard.Hindi na naman ito bago sa kaniya dahil may military duty ang kaibigan niya sa unibersidad nito.Pancake at pineapple juice ang almusal na inihanda ni Shiela.
“Hi,anak. Mabuti naman at walang meat yang almusal mo.Kailan ka ba magiging vegan?” sabi ni Ginang Siphayo.
“Good morning,Ma. Darating din tayo diyan, Ma. Saan ang punta niyo?” tanong ni Monroy.
“Kasama ko si Kumareng Letty at pupunta kami sa isang office ng NGO diyan lang sa Philcoa.Ido-donate ko itong mga lumang libro at magazine. Sayang naman dahil kinakain lang ng alikabok.Gusto mong sumama?” sabi ni Ginang Siphayo.
“Next time na lang.May assignment ako sa Math eh.And I have to clean the closet and sort out my old clothes that you can donate next week.” sagot niya.
“Oo nga pala at kailangan ko yan.O siya,Monry, naririnig ko na ang kotse ni Kumareng Letty. Enjoy your breakfast,Son.” sabi ni Ginang Siphayo.
Humalik siya sa pisngi ng kaniyang ina at saka ito inihatid sa labas. Hanga siya dito dahil kahit pagod na sa trabaho ay charity works naman ang pinagkaka-abalahan tuwing weekend.Kahit may sarili silang kotse ay nakikipagpalitan ito ng sakay kay Ginang Susan upang makatipid sa gasolina at iwas polusyon.Bisikleta naman ang gamit nito kung malapit lang ang pupuntahang lugar.Idolo niya ito kung disiplina ang pag-uusapan.
Lumipas ang umaga at natapos niya ang kaniyang takdang aralin.Nalinis din niya ang kaniyang aparador at dalawang plastik na bag ng lumang damit ang kaniyang nalikom.Tinanggalan din niya ng agiw ang koleksyon niya ng DVD na halos puro katatakutan. Kung pinapayagan lang sana niya si Shiela na pumasok sa kwarto niya upang maglinis ay hindi na sana siya nahihirapan.Nang matapos ang lahat ng dapat gawin ay isinalang niya sa DVD player ang pelikulang “Henry:Portrait of a Serial Killer”. Isa ito sa paborito niyang pelikula dahil sa magaling na pag-ganap ng aktor dito ngunit hindi niya mapokus ang sarili sa panood dahil interesado siyang malaman ang napaginipan ng kaibigan niyang si Richard.Ngayon lang niya nasaksihan na bangungutin ito. Naging kaugalian na niya kasi ang itala ang kaniyang mga panginip.Imbes na matakot ay naaaliw pa siya kung kababalaghan ang napaginipan niya. Sumapit ang alas-singko ng hapon ay napagpasyahan niyang magpunta sa hardin upang ayusin na ang regalo para kay Kristine.Naging parang may sariling mundo na naman siya dahil sa nakapalibot na halaman at puno.Hindi niya dinadala ang kaniyang cellphone sa tuwing pupunta ng hardin dahil ayaw niyang maistorbo.Namalayan na lang niyang lumubog na ang araw ng tawagin siya ni Shiela para mag-hapunan.
“Kuya,anong masasabi mo kay Kris at Joey?” tanong ni Shiela.
“Sino naman yun?” tanong ni Monroy.
“Kris Aquino at Joey Marquez.” sagot ni Shiela.
“Puro ka talaga showbiz.Sana ipadala ka ni Gloria sa Iraq. Kumain ka na lang.”
“Huwag naman,Kuya. Hindi ko na mapapanood ang Extra Challenge.”
Alas-nuebe pa lang ng gabi ay napagpasyahan ni Monroy na matulog. Kinabukasan ay nakatanggap siya ng isang text message mula kay Richard.
Pare, nauna na ako sa school.May dadaanan pa kasi ako.Ingat ka sa biyahe.Text na lang kita later.Ingat ulit.
Sa klase ng Philippine History, naka-toka si Monroy sa pagbabalita. Binasa niya ang isang artikulo mula sa Inquirer tungkol sa mga sundalong Pilipino na ipinadala ng pamahalaan sa Iraq bilang isang ka-alyado ng Amerika.
“Sa palagay ko, napakarami nating domestic problems para makialam sa isang digmaan na walang kwenta.” reaksyon ni Monroy. “Abu Sayyaf nga hindi natin masugpo,makikialam pa tayo sa mga ganyang international conflicts.”
“Wala namang masama sa pagtulong.” sabi ni Jade.
“Wala nga pero tulungan muna natin ang sariling bansa bago ang iba.” sabi ni Kristine.
“I think it is war of aggression.Wala namang ginagawa ang Iraq at bigla na lang pinasok ng US.” sabi ni Monroy. “Sino kaya ang susunod?”
“Pero diba, kinokontrol lang ng Amerika ang nuclear power ng Iraq.Alam naman natin na delikado ito.” sabi ni Jade.
“Feeling ng US eh world police sila?Nag-assume lang sila na may weapon of mass destruction ang Iraq. Eh noong Iraq-Kuwait War, silang ang nagbebenta ng armas .” sabi ni Monroy.
“Nabasa ko nga sa magazine na isa sa bumubuhay sa Amerika ay ang kanilang war economy. Pagsama-samahin daw ang armaments ng Japan, England, Russia, at China, wala pa daw ito sa kalahati ng kagamitang pandigma ng Amerika.” sabi ni Nelson.
“Tama ka diyan,Nelson. Bakit hindi nila pakialaman ang N. Korea? Dahil ba walang langis dito?” sabi ni Monroy.
“Bakit ba parang galit ka sa Amerika?Sila ang nagligtas sa atin sa mga Kastila.” tanong ni Jade.
“Masyado kasing arrogant ang Amerika. Tingnan mo ang world history,wala namang ginawang matino yan.Lahat ng mga ginawang kabutihan niyan sa ibang bansa ay may kapalit.” sagot ni Monroy.
“Yung isa dito eh dapat mag-upgrade ng utak.Hindi yata alam ang nangyaring Philippine-American War.Hahaha.” sabi ni Kristine.
“Class, mukhang napahaba ang balitaan natin. Ang Philippine-American War ay saka na natin tatalakayin. Maraming Filipino ang walang alam sa topic na yan. Ang nakalagay lang naman sa mga history books natin ay ang “Benevolent Assimilation” kuno ng US. Kapag may namatay na isa o dalawang sundalong Kano, buong purok ay sinusunog nila upang makaganti. Lahat ng mga Filipino na 10 years old pataas ay pinapatay. Wala ding mga kulungan noon dahil mahirap daw mag-maintain ng mga preso. Lahat ng mga kahyupan nay an ah saka na natin tatalakayin.” sabi ni Prof. Antonio.
“Pero, Sir, tayo naman ang gumawa ng mga history books.Bakit hindi natin isulat ang totoong nangyari noong dumating ang mga Amerikano sa Pinas?” tanong ni Williard.
“Oo nga,Sir!” sang-ayon ni Tina.
“Isa sa mga structural adjustments ng World Bank at IMF ay ang editing at whitewashing ng mga libro natin.Bago tayo makautang ng pera para makapagpalimbag ng mga librong gagamitin sa schools, kailangang may kasunduan. Isa na dito ay dapat pabor ang mga isusulat natin tungkol sa Amerika. Yan ang dahilan kung bakit sa mga history books natin, ang Balanggiga Massacre ay pagkamatay ng mahigit 50 US Soldiers at hindi ang pagkamatay ng libo-libong mga Filipino.”
“Ano bang nangyari sa Balanggiga Massacre,Sir?” tanong ni Jade.
“Class, saka na natin pag-uusapan yan.Pati na din ang IMF at World Bank. Monroy, maganda ang news article mo ngayon. Bumalik na tayo sa topic natin.Pakinggan natin ang report ng grupo nila Tina tungkol kay Apolinario Mabini at ang kaniyang ginampanan sa himagsikan.” sabi ni Prof. Antonio.
Naging maganda ang daloy ng talakayan tungkol sa himagsikan. Mas lalong lumaki ang paghanga ni Monroy kay Apolinario Mabini, ang kaniyang paboritong bayani.
Nang matapos ang lahat ng klase ay napagpasyahan ni Monroy at Williard na pumunta sa tambayan ng Akyat Kalikasan. Si Kristine naman ay tumuloy sa tambayan ng Cheers!.
Nadatnan ni Kristine ang mga baguhang miyembro na katatapos lang manood ng video ng kumpetisyon na sinalihan ng grupo.
“Madz, kaya mo bang maging flyer?” tanong ni Franz.
“Huh?Natatakot naman ako!Pwede bang sumayaw na lang?” sagot ni Madelle.
“May training naman tayo.Hindi ka naman ihahagis ng hindi ka handa.” sabi ni Katrina. “Kailangan pa kasi natin ng isang flyer.”
“Kaya mo yan, Madz! Kung maliit lang ako eh di ako na sana ang flyer.” sabi ni Jade.
“So si Madz na ang bagong flyer. Punta na tayo sa mga dancers.” sabi ni Franz.
Excited si Kristine dahil siguradong magiging dancer siya. Hindi naman niya ninais na maging flyer dahil lapitin sa disgrasya. Tiyak niyang sa likod ang posisyon niya dahil sa pagiging matangkad niya. Posible nga na siya ang pinakamataas na babae sa grupo. Palihim na niyaya siya ni Katrina sa SM upang bumili ng magandang regalo para kay Franz.Kaarawan kasi ng nobyo nito. Pinaunlakan naman niya ang anyaya upang kahit sa maliit na paraan ay makabawi siya sa magiliw na pagtanggap nito sa kanya.
Sa tambayan ng Akyat Kalikasan, pinag-uusapan ng mga miyembro ang nalalapit na pag-akyat sa bundok ng Banahaw.
“Hi Lily, Jeff and Jay.” bati ni Monroy.
“Hello sa lahat.” bati naman ni Williard.
“Sasama ba si Richard sa Banahaw?” tanong ni Jay kay Williard.
“Oo, sasama yun.Binangungot na nga sa sobrang excited.Hahaha!” sabi ni Monroy.
“Ito si Alan, Mitch, Edward at Tomy.Sasama din sila sa Banahaw.” pakilala ni Jay sa mga bagong miyembro. “Itong si Lanie ay batchmate ko dito. 3 years na din yang umaakyat.”
“Hi,mga kasama. Huwag kalimutan ang alak ha!” sabi ni Lanie.
“Ito ang itinerary natin sa akyat. Nandyan sa ibaba ang mga dapat dalhin ng bawat isa. Pakibasa na lang. Bale Saturday early morning ang alis natin,then Sunday night ay nandito na tayo sa Manila.” paliwanag ni Lily.
Nakatanggap si Monroy ng mensahe sa isip mula kay Kristine.
“I’m with Kat dito sa SM.I’ll be back at seven. Yung gift ko ha.”
Gamit ang cellphone ay pinadalhan niya si Kristine ng mensahe ng pag-iingat sa paggamit ng kapangyarihan sa publiko. Babala ni Prof. Antonio ay maaring may mga tao sa paligid na may kakaibang kakayahan katulad ni Kristine. Muli siyang nakatangap ng mensahe mula dito.
“You really don’t have to worry. I can handle it.”
“Okay na ba ang 1,000 na budget?” tanong ni Jeff.
“Ayos na yan.Kung kulangin naman tayo ay pwede nating gamitin yung naipon from membership fee.” sagot ni Lily.
“5 liters na tubig ba talaga ang dapat dalhin?” tanong ni Williard.
“Yan na ang modest amount na kailangan natin. Mas maganda na ang sobra kaysa kulang. Wala ng iba pang water source sa itaas kapag tuyot ang falls..” sabi ni Jay.
“Ano bang masarap na de-latang pagkain?” muling tanong ni Edward.
“Ayoko ngang magdala ng de-lata!Ang bigat kaya nun!” sabi ni Monroy.
“Tama ka diyan.Mabibigat ang mga canned goods. Pwede siguro ang isang piraso.” sabi ni Lily.
“Mga baguhan talaga kayo. Sosyal ang grupo natin. Kakain tayo ng spaggheti sa itaas ng bundok.Sagot ko na yan.” sabi ni Lanie.
“Minsan lang manlibre yang si Lanie.” buska ni Jay.
“Hahaha! Paano naman lulutuin yun sa itaas?” tanong ni Jeff.
“Usually,pre-cooked na ang mga karne para madali ng lutuin. Luto na ang noodles at sauce ng spaggheti.Iinitin na lang natin sa itaas.” sagot ni Lily.
“Mukhang exciting ang first climb natin!” sabi ni Williard.
“Sinabi mo pa.Sana August 2 na!” dagdag ni Monroy.
Eksakto alas-siyete ng makabalik si Kristine sa unibersidad. Matapos magpaalam kay Katrina ay pinuntahan niya si Monroy at Williard sa Akyat Kalikasan. Nagkataon namang papalabas na rin pala ang dalawa.Nagyaya si Monroy sa school garden sa likod ng Gusali ng Wika. Nagtataka si Kristine kung bakit dito inilagay ni Monroy ang kaniyang regalo.
“Happy birthday!” sigaw ni Monroy. Hawak nito ang isang seedling ng Santol.
“You’re kidding,right?” nakangiting sabi ni Kristine.
“No,I am not.” sagot ni Monroy. “Ayaw mo ba?”
“Hindi naman. Ito na yata ang pinaka-weird na regalong natanggap ko.Hahaha. Nagulat lang ako.” sabi ni Kristine.
“Kumakain ka ba ng Santol?” tanong ni Monroy.
“Oo naman. Salamat,Monroy.Hindi talaga kita makakalimutan. Aalagaan ko ito!” sabi ni Kristine.
“And this is my gift.Happy birthday ulit.” sabi ni Williard.Iniabot nito kay Kristine ang isang poster ni Johnny Depp.
“Uy,thanks, Williard!” sabi ni Kristine. "Guys, maraming salamat sa inyo."
Wednesday, December 26, 2007
Ikalabing-apat na Kabanata
14
“Hahaha!Mabuti naman at hindi tinangay ang buong bag mo!” sabi ni Jeff.
“Mabuti nga at nakabalik kami sa oras.Bumalik pa nga nung gabi at may kasama ng anak. Mukhang nasarapan sa noodles.Mabuti na lang at walang kasamang tatay.” sabi ni Jay.
“Ang talim din pala ng mga ngipin ng baboy ramo.” sabi ni Monroy habang sinisipat ang sira ng backpack ni Lily.
“Oo naman! Sa amin, maraming mga nakakagat niyan kaya hindi basta-basta ang manghuli ng mga baboy ramo. Mabilis pang tumakbo kaya yari ka kapag hinabol ka.” sabi ni Williard.
“Delikado ang mga baboy-ramo kapag nakagat ka.Usually, hindi ka sa kagat mismo mamamatay kundi sa mga bacteria na nasa laway at ngipin nila.” dagdag ni Lily.
“Anong nangyari nung bumalik ulit?” tanong ni Williard.
“Naghanap ng makakain. Ginulo yung mga lutuan namin. Nang walang makita, umalis na din. Kami naman, nasa loob ng tent at pinanonood sila.Itong si Lily, panay ang kuha ng pictures.” sabi ni Jay.
“Ang cute naman ng anak niya.” sabi ni Jeff habang pinagmamasdan ang mga larawan ng baboy-ramo.
“Cute talaga! Kulay chocolate at kengkoy lumakad.Panay ang talon na parang excited.” sabi ni Lily.
“Hayaan mo baka umakyat uli tayo sa Tigas next year.
“Oo naman,but for now, Mt. Banahaw ang first climb natin!” masiglang sabi ni Jay.
“Oh yeah!” sabay na sabi ni Monroy at Williard.
“Major climb ang Mt. Banahaw diba? Baka naman mamatay kami sa first climb!” sabi ni Jeff.
“Mataas ang Banahaw kaya major climb pero madali lang naman ang trail. Maraming umaakyat doon tuwing Semana Santa kaya ayos ang trail. Kaya niyo yan!” sabi ni Jay. “Si Lily nga, Halcon ang first climb at may bagyo pa.”
“Kaya yan!” sabi ni Monroy.
“Oo,sisiw yan!” sabi ni Williard.
“Pakibuhat na lang ako kapag hindi ako umabot sa tuktok!Hahaha!” sabi ni Jeff.
“Sige, pagugulungin ka na lang namin pababa!Hahaha!” sabi ni Monroy.
“O kaya ipakain sa baboy ramo.Hahaha!”sabi ni Jay.
“Diba may namatay sa Halcon dahil sa hypothermia?Sino nga ba yun?” tanong ni Monroy.
“Oo.He was…” pinutol ni Lily ang sasabihin ni Jay.
“Sisiw ang Banahaw climb ko kung ikukumpara sa pag-akyat ng Halcon dati dahil may bagyo. Basta siguraduhin niyo na dadalo kayo ng pre-climb ha.Bale next Saturday na ang pre-climb. Don’t forget to bring an extra shirt.” naka-ngiting sabi ni Lily.
"Bring an extra life as well." dagdag ni Jay.
Sa tambayan ng Cheers!, pinag-uusapan ang unang laban kung saan ay kasali ang grupo.Ito ang 1st Manila City Cheering Competition. Ang “Smart” at “Little China in Manila Foundation” ang main sponsors ng nasabing paligsahan.
“We will have our first training on Saturday so you better be there! Ilalagay ko kayo sa likod kapag tatlong beses kayong umabsent.We need to get the first prize dahil ito ang first fight natin for this year para maganda ang pasok ng taon sa atin.Last year kasi ay nanalo kami sa unang laban, that year, nanalo kami sa lahat ng competition.” sabi ni Kat. “And Prof. Ana will be present on Saturday so dapat lahat tayo nandito.”
"Tsaka bigatin sponsors natin kaya bigatin din ang prize!" dagdag ni Franz.
“Yes!” sambit ni Madelle.
“Kinakabahan ako!” sabi ni Kristine.
“Ganyan talaga,Sis. Kahit naman ako na 3 years ng cheerleader, kinakabahan pa din tuwing may laban.” sabi ni Kat.
“Pwede ka namang mag-back out kung kinakabahan ka.” sabi ni Jade.
“Oo nga dahil hindi ka naman kawalan.Pwede din na tagalaba ka ng costumes namin.” tuya ni Meriam.
“So next week, magdala kayo ng komportableng shirt at sapatos.For the meantime, let’s watch our performance in the last Alabang Village Cheering Competition.Champion tayo dito for two years na.” paliwanag ni Kat.
Matamang nakatutok sa malaking telebisyon ang mga bagong cheerleaders. Pinag-aaralan ang mga galaw at sirko ng grupo.Ipinakita si Kat na naka-scorpion position habang buhat ni Franz.Nagpalakpakan ang mga baguhan.
“Wow,ang galing mo Kat!” sabi ni Kristine.
“Thanks,Sis. Magaling din naman si Franz dahil hindi ko naman magagawa yan ng ako lang.” sabi ni Kat.
Nang matapos ang panonood, muling pinaalalahanan ni Kat ang grupo tungkol sa pagsasanay sa darating na Sabado.
“Alis na kami ni Franz dahil manonood pa kami ng movie.” sabi ni Kat
“Ok, aalis na din ako dahil pupunta pa akong library. Ano nga palang panonoodin niyo?” sabi ni Kristine.
“Pirates of the Caribbean” sagot ni Franz.
“Sabihan mo ako kung maganda,ha?Enjoy the movie.” sabi ni Kristine sabay kindat kay Kat.
Hinalikan ni Kristine si Kat sa pisngi at saka tumungo sa opisina ng Akyat Kalikasan.
“Hi Jay and Lily.Ikaw si Jeff, right?I’m Kristine.”
“Hi.” sagot ni Jeff.
“Tuloy ka Kristine.” sabi ni Lily habang nagbubukas ng isang bag ng Chippy.
Tatanggi sana si Kristine dahil kailangan na nilang pumunta sa library kaya lang ay nahiya siya dito dahil sa binuksang Chippy.Pumasok siya at umupo sa tabi ni Monroy.Palihim niya itong siniko ngunit hindi siya nito pinansin.
“May signal ba ang Globe sa Banahaw?” tanong ni Monroy.
“Oo, mula sa baba hanggang sa tuktok.Kahit Smart meron din.” sagot ni Jay.
“May signal ba ng Sun Cellular sa itaas?” tanong ni Jeff.
“Wala pa yata.Hahaha!” sagot ni Williard.
Naisipan ni Kristine na tawagan si Williard sa cellphone nito. Narinig niyang tumunog ang cellphone ni Williard ngunit hindi naman nito narinig.
“Gusto kong pumunta dun sa “Kweba ng Diyos Ama.” sabi ni Williard.
“Huwag kang mag-alala dahil dadaanan natin yun.Pati “Kweba ng Espiritu Santo” din." sabi ni Jay.
Nag-isip si Kristine ng paraan upang ipaalam kay Monroy at Williard na kailangan nilang pumunta sa aklatan.Ipinikit niya ang kaniyang mga mata.Makalipas ang ilang sandali ay narinig niyang nagpaalam si Monroy at Williard.
“Una na kami.” halos sabay na sabi ni Monroy at Williard.
“Kailangan pa pala naming mag-research sa library.” dagdag ni Williard.
“Halika na,Tin.” sabi ni Monroy. “Sige alis na kami.Have a great weekend,folks!”
Naglalakad ang tatlo papuntang aklatan ng makasalubong nila si Florante, ang student assistant ni Prof. Antonio sa aklatan.Ito din ang presidente ng "Alagad", isang organisasyon hingil sa relihiyon.
“Saan punta mo?” tanong ni Monroy.
“Diyan lang sa chapel.Baka gusto niyong sumama. ” sagot nito.
“Next time na lang.Nasa taas ba si Sir?” tanong ni Kristine.
“Oo.Mukhang may hinihintay.” sagot ni Florante.
Pumasok ang tatlo sa elevator ngunit bago sumara ang pinto nito ay humabol si Florante.
“Nakalimutan ko yung coffee mug ko sa itaas.” sabi ni Florante.
Sa aklatan, kakaunti lang mga estudyanteng nagbabasa ng aklat. Inaabangan na pala sila ni Prof. Antonio. Kanina pa pala ipinaalam ni Kristine dito ang ang kanilang pagdating sa pamamagitan ng isip. Liban ang isa pang student assistant kaya’t muling nagboluntaryo si Florante na tumao sa aklatan kahit tapos na ang kaniyang schedule.Nagtungo ang apat sa isang sulok upang mag-usap.
“Kamusta ang bago mong klase? Ginagawa mo ba yung mga payo ko?” tanong ni Prof. Antonio.
“Ayos lang ako,Sir.Salamat po pala ulit.I think I am improving. Hindi na ako masyadong napapagod kapag ginagamit ko ito.Mas lalo pang tumalas ang memory ko.” sagot ni Kristine.
“Pwede bang huwag mong gamitin sa akin yang power mo,Tin?Kinilabutan ako kanina!Akala ko ay may multong kumakausap sa akin.” sabi ni Williard.
“Oo nga.Grabe goosebumps ko kanina.Muntik na nga akong mapasigaw.” dagdag ni Monroy.
“Eh hindi niyo naman ako pinapansin kanina sa tambayan.I even tried calling you, Williard, but to no avail.” depensa ni Kristine.
“Anong ibig mong sabihin na hindi ka na napapagod?” tanong ni Prof.Antonio.
“Dati kasi, nauuhaw at napapagod ako everytime I used my power.Then sinunod ko ang advice niyo na mag-yoga.Ngayon ay nauuhaw ako whenever I use it pero hindi na tulad nung dati. Napansin ko din na mas tumalas ang memory ko.” sagot ni Kristine.
“Huwag mong ititigil iyan,Kristine upang magtuloy-tuloy ang pag-unlad ng iyong kakayahan.” sabi ni Prof. Antonio.
“Sir, aakyat kami sa Banahaw.Sama kayo!” yaya ni Monroy.
“Nabanggit nga iyan ni Lily.Hindi ako makakasama dahil may dadaluhan akong pulong.Mag-iingat kayo dahil unang akyat niyo yan.Susunod kayo sa mga payo ni Lily.Huwag kayong lalayo sa mga kasama niyo.”babala ni Prof. Antonio.
“Akala ko ba banal na bundok ang Banahaw?Anong meron dun na dapat katakutan?Matatakot naman yata ang aswang na tumira sa Banahaw dahil maraming rosaries at crucifixes dun.” tanong ni Kristine.
“Bakit matatakot ang isang aswang sa isang rosaryo o imahe ni Kristo kung hindi naman niya ito alam o kilala?Sino ba sa atin ang nakakita na sa mukha ni Kristo?” tanong ni Prof. Antonio sa tatlo.
Nanahimik si Monroy, Williard at Kristine. Hindi alam kung ano ang isasagot. Ayon kay Prof. Antonio, ang imahe ni Kristo na sinasamba ng maraming tao sa kasalukuyang panahon ay kathang-isip lang ng mga alagad ng sining.Itinuro ni Prof. Antonio ang isang larawan ni Hesus na nakasabit sa dingding.
“Binalangkas ng mga pintor at ng lumaon ay ang imahe na iyan ang ginagamit at tinatanggap ng nakararami sa atin.Tandaan niyo, maaari tayong maging ispirituwal ng hindi nagiging relihiyoso.”
“Tama kayo,Sir. Iyan din ang pinaniniwalaan ng Mom ko.” sabi ni Monroy.
“Hahaha!Mabuti naman at hindi tinangay ang buong bag mo!” sabi ni Jeff.
“Mabuti nga at nakabalik kami sa oras.Bumalik pa nga nung gabi at may kasama ng anak. Mukhang nasarapan sa noodles.Mabuti na lang at walang kasamang tatay.” sabi ni Jay.
“Ang talim din pala ng mga ngipin ng baboy ramo.” sabi ni Monroy habang sinisipat ang sira ng backpack ni Lily.
“Oo naman! Sa amin, maraming mga nakakagat niyan kaya hindi basta-basta ang manghuli ng mga baboy ramo. Mabilis pang tumakbo kaya yari ka kapag hinabol ka.” sabi ni Williard.
“Delikado ang mga baboy-ramo kapag nakagat ka.Usually, hindi ka sa kagat mismo mamamatay kundi sa mga bacteria na nasa laway at ngipin nila.” dagdag ni Lily.
“Anong nangyari nung bumalik ulit?” tanong ni Williard.
“Naghanap ng makakain. Ginulo yung mga lutuan namin. Nang walang makita, umalis na din. Kami naman, nasa loob ng tent at pinanonood sila.Itong si Lily, panay ang kuha ng pictures.” sabi ni Jay.
“Ang cute naman ng anak niya.” sabi ni Jeff habang pinagmamasdan ang mga larawan ng baboy-ramo.
“Cute talaga! Kulay chocolate at kengkoy lumakad.Panay ang talon na parang excited.” sabi ni Lily.
“Hayaan mo baka umakyat uli tayo sa Tigas next year.
“Oo naman,but for now, Mt. Banahaw ang first climb natin!” masiglang sabi ni Jay.
“Oh yeah!” sabay na sabi ni Monroy at Williard.
“Major climb ang Mt. Banahaw diba? Baka naman mamatay kami sa first climb!” sabi ni Jeff.
“Mataas ang Banahaw kaya major climb pero madali lang naman ang trail. Maraming umaakyat doon tuwing Semana Santa kaya ayos ang trail. Kaya niyo yan!” sabi ni Jay. “Si Lily nga, Halcon ang first climb at may bagyo pa.”
“Kaya yan!” sabi ni Monroy.
“Oo,sisiw yan!” sabi ni Williard.
“Pakibuhat na lang ako kapag hindi ako umabot sa tuktok!Hahaha!” sabi ni Jeff.
“Sige, pagugulungin ka na lang namin pababa!Hahaha!” sabi ni Monroy.
“O kaya ipakain sa baboy ramo.Hahaha!”sabi ni Jay.
“Diba may namatay sa Halcon dahil sa hypothermia?Sino nga ba yun?” tanong ni Monroy.
“Oo.He was…” pinutol ni Lily ang sasabihin ni Jay.
“Sisiw ang Banahaw climb ko kung ikukumpara sa pag-akyat ng Halcon dati dahil may bagyo. Basta siguraduhin niyo na dadalo kayo ng pre-climb ha.Bale next Saturday na ang pre-climb. Don’t forget to bring an extra shirt.” naka-ngiting sabi ni Lily.
"Bring an extra life as well." dagdag ni Jay.
Sa tambayan ng Cheers!, pinag-uusapan ang unang laban kung saan ay kasali ang grupo.Ito ang 1st Manila City Cheering Competition. Ang “Smart” at “Little China in Manila Foundation” ang main sponsors ng nasabing paligsahan.
“We will have our first training on Saturday so you better be there! Ilalagay ko kayo sa likod kapag tatlong beses kayong umabsent.We need to get the first prize dahil ito ang first fight natin for this year para maganda ang pasok ng taon sa atin.Last year kasi ay nanalo kami sa unang laban, that year, nanalo kami sa lahat ng competition.” sabi ni Kat. “And Prof. Ana will be present on Saturday so dapat lahat tayo nandito.”
"Tsaka bigatin sponsors natin kaya bigatin din ang prize!" dagdag ni Franz.
“Yes!” sambit ni Madelle.
“Kinakabahan ako!” sabi ni Kristine.
“Ganyan talaga,Sis. Kahit naman ako na 3 years ng cheerleader, kinakabahan pa din tuwing may laban.” sabi ni Kat.
“Pwede ka namang mag-back out kung kinakabahan ka.” sabi ni Jade.
“Oo nga dahil hindi ka naman kawalan.Pwede din na tagalaba ka ng costumes namin.” tuya ni Meriam.
“So next week, magdala kayo ng komportableng shirt at sapatos.For the meantime, let’s watch our performance in the last Alabang Village Cheering Competition.Champion tayo dito for two years na.” paliwanag ni Kat.
Matamang nakatutok sa malaking telebisyon ang mga bagong cheerleaders. Pinag-aaralan ang mga galaw at sirko ng grupo.Ipinakita si Kat na naka-scorpion position habang buhat ni Franz.Nagpalakpakan ang mga baguhan.
“Wow,ang galing mo Kat!” sabi ni Kristine.
“Thanks,Sis. Magaling din naman si Franz dahil hindi ko naman magagawa yan ng ako lang.” sabi ni Kat.
Nang matapos ang panonood, muling pinaalalahanan ni Kat ang grupo tungkol sa pagsasanay sa darating na Sabado.
“Alis na kami ni Franz dahil manonood pa kami ng movie.” sabi ni Kat
“Ok, aalis na din ako dahil pupunta pa akong library. Ano nga palang panonoodin niyo?” sabi ni Kristine.
“Pirates of the Caribbean” sagot ni Franz.
“Sabihan mo ako kung maganda,ha?Enjoy the movie.” sabi ni Kristine sabay kindat kay Kat.
Hinalikan ni Kristine si Kat sa pisngi at saka tumungo sa opisina ng Akyat Kalikasan.
“Hi Jay and Lily.Ikaw si Jeff, right?I’m Kristine.”
“Hi.” sagot ni Jeff.
“Tuloy ka Kristine.” sabi ni Lily habang nagbubukas ng isang bag ng Chippy.
Tatanggi sana si Kristine dahil kailangan na nilang pumunta sa library kaya lang ay nahiya siya dito dahil sa binuksang Chippy.Pumasok siya at umupo sa tabi ni Monroy.Palihim niya itong siniko ngunit hindi siya nito pinansin.
“May signal ba ang Globe sa Banahaw?” tanong ni Monroy.
“Oo, mula sa baba hanggang sa tuktok.Kahit Smart meron din.” sagot ni Jay.
“May signal ba ng Sun Cellular sa itaas?” tanong ni Jeff.
“Wala pa yata.Hahaha!” sagot ni Williard.
Naisipan ni Kristine na tawagan si Williard sa cellphone nito. Narinig niyang tumunog ang cellphone ni Williard ngunit hindi naman nito narinig.
“Gusto kong pumunta dun sa “Kweba ng Diyos Ama.” sabi ni Williard.
“Huwag kang mag-alala dahil dadaanan natin yun.Pati “Kweba ng Espiritu Santo” din." sabi ni Jay.
Nag-isip si Kristine ng paraan upang ipaalam kay Monroy at Williard na kailangan nilang pumunta sa aklatan.Ipinikit niya ang kaniyang mga mata.Makalipas ang ilang sandali ay narinig niyang nagpaalam si Monroy at Williard.
“Una na kami.” halos sabay na sabi ni Monroy at Williard.
“Kailangan pa pala naming mag-research sa library.” dagdag ni Williard.
“Halika na,Tin.” sabi ni Monroy. “Sige alis na kami.Have a great weekend,folks!”
Naglalakad ang tatlo papuntang aklatan ng makasalubong nila si Florante, ang student assistant ni Prof. Antonio sa aklatan.Ito din ang presidente ng "Alagad", isang organisasyon hingil sa relihiyon.
“Saan punta mo?” tanong ni Monroy.
“Diyan lang sa chapel.Baka gusto niyong sumama. ” sagot nito.
“Next time na lang.Nasa taas ba si Sir?” tanong ni Kristine.
“Oo.Mukhang may hinihintay.” sagot ni Florante.
Pumasok ang tatlo sa elevator ngunit bago sumara ang pinto nito ay humabol si Florante.
“Nakalimutan ko yung coffee mug ko sa itaas.” sabi ni Florante.
Sa aklatan, kakaunti lang mga estudyanteng nagbabasa ng aklat. Inaabangan na pala sila ni Prof. Antonio. Kanina pa pala ipinaalam ni Kristine dito ang ang kanilang pagdating sa pamamagitan ng isip. Liban ang isa pang student assistant kaya’t muling nagboluntaryo si Florante na tumao sa aklatan kahit tapos na ang kaniyang schedule.Nagtungo ang apat sa isang sulok upang mag-usap.
“Kamusta ang bago mong klase? Ginagawa mo ba yung mga payo ko?” tanong ni Prof. Antonio.
“Ayos lang ako,Sir.Salamat po pala ulit.I think I am improving. Hindi na ako masyadong napapagod kapag ginagamit ko ito.Mas lalo pang tumalas ang memory ko.” sagot ni Kristine.
“Pwede bang huwag mong gamitin sa akin yang power mo,Tin?Kinilabutan ako kanina!Akala ko ay may multong kumakausap sa akin.” sabi ni Williard.
“Oo nga.Grabe goosebumps ko kanina.Muntik na nga akong mapasigaw.” dagdag ni Monroy.
“Eh hindi niyo naman ako pinapansin kanina sa tambayan.I even tried calling you, Williard, but to no avail.” depensa ni Kristine.
“Anong ibig mong sabihin na hindi ka na napapagod?” tanong ni Prof.Antonio.
“Dati kasi, nauuhaw at napapagod ako everytime I used my power.Then sinunod ko ang advice niyo na mag-yoga.Ngayon ay nauuhaw ako whenever I use it pero hindi na tulad nung dati. Napansin ko din na mas tumalas ang memory ko.” sagot ni Kristine.
“Huwag mong ititigil iyan,Kristine upang magtuloy-tuloy ang pag-unlad ng iyong kakayahan.” sabi ni Prof. Antonio.
“Sir, aakyat kami sa Banahaw.Sama kayo!” yaya ni Monroy.
“Nabanggit nga iyan ni Lily.Hindi ako makakasama dahil may dadaluhan akong pulong.Mag-iingat kayo dahil unang akyat niyo yan.Susunod kayo sa mga payo ni Lily.Huwag kayong lalayo sa mga kasama niyo.”babala ni Prof. Antonio.
“Akala ko ba banal na bundok ang Banahaw?Anong meron dun na dapat katakutan?Matatakot naman yata ang aswang na tumira sa Banahaw dahil maraming rosaries at crucifixes dun.” tanong ni Kristine.
“Bakit matatakot ang isang aswang sa isang rosaryo o imahe ni Kristo kung hindi naman niya ito alam o kilala?Sino ba sa atin ang nakakita na sa mukha ni Kristo?” tanong ni Prof. Antonio sa tatlo.
Nanahimik si Monroy, Williard at Kristine. Hindi alam kung ano ang isasagot. Ayon kay Prof. Antonio, ang imahe ni Kristo na sinasamba ng maraming tao sa kasalukuyang panahon ay kathang-isip lang ng mga alagad ng sining.Itinuro ni Prof. Antonio ang isang larawan ni Hesus na nakasabit sa dingding.
“Binalangkas ng mga pintor at ng lumaon ay ang imahe na iyan ang ginagamit at tinatanggap ng nakararami sa atin.Tandaan niyo, maaari tayong maging ispirituwal ng hindi nagiging relihiyoso.”
“Tama kayo,Sir. Iyan din ang pinaniniwalaan ng Mom ko.” sabi ni Monroy.
"Naalala niyo ba yung karanasan ko sa buso?Sa bundok Cristobal yun.Alalahanin niyo na malapit ang Banahaw sa Cristobal."
“May aswang ba sa Luzon,Sir? Sa pagkakaalam ko, parteng Visayas na lang sila.” tanong ni Williard.
“Hindi ko naman sinabing mag-ingat kayo sa aswang.Ang bundok ay makapangyarihan.Hindi lang pisikal na paghahanda ang kailangan kundi maging pangkaisipan. Tuklasin niyo ang mga elemento ng kalikasan. Hindi lang kayo aakyat ng bundok. Masusumpungan niyo ang mga kalubusan ng kalikasan na hindi niyo nakikita sa lungsod.Magugulat kayo sa handog ng Banahaw para sa inyo. Sana ay maibigan niyo ang mga makikita niyo.”
Sunday, December 16, 2007
Ika-labintatlong Kabanata
13
Mabilis na lumipas ang buwan ng Hunyo. Kinabukasan ang kaarawan ni Kristine kaya’t inimbita niya si Monroy at Richard na manuod ng pelikula. Liban si Williard ngayong araw kaya’t hindi pa nila alam kung sasama ito bukas sa panonood. Hindi naman ito nag-text o tumawag man lang para ipaalam ang kalagayan nito. Sa klase ng Biology, kasalukuyang tinatalakay ang predation.
“Ito ang hierarchy ng mga predators sa African savanna: Lion, wild dog, brown hyena, at spotted hyena. At the lowest level are small predators like cheetah at fox. To put it simply, these predators kill and eat other animals.
“Mam, bakit hindi kasama ang tiger? Lions ba ang greatest predator” tanong ni Nelson.
“Tigers live in forests, Mr. Merienda.Kung sa African savanna, lion ang greatest predator. Depende kasi sa lugar. Ang lion ay hindi pwede sa dagat. Iba din ang predator sa himpapawid.” sagot ni Miss Nerissa.
“Oo nga pala, Mam, sa gubat nga pala nakatira ang mga tigre.” sabi ni Nelson.
“Considered ba ang mga lions na predator ng elephants?” tanong ni Tina.
“Only lions are the known natural predators of elephants.But lions preying on elephants are very rare. Ang isang nagwawalang elepante ang isa sa pinakadelikadong hayop sa mundo. They can kill humans and lions.To be a predator, you have to kill and eat another animal.” sabi ni Miss Nerissa.
“Nabasa ko din na kahit mga rhinoceros ay kaya nilang patayin. Maam, are humans the greatest predators?” dagdag ni Monroy.
“Animals at top of any food chain are called apex predators. Examples of apex predators are lions,tigers, crocodile, phytons, komodo dragons, great white sharks and humans. Kapag titingnan natin ang food chain, nasa itaas ang tao.Tao lang ang kayang humuli ng isang hayop sa himpapawid, sa lupa at sa dagat. At dahil matalino ang tao, natutunan niyang gumawa ng mga kasangkapan tulad ng kutsilyo a baril na makatutulong sa paghahanap ng pagkain. We also learned animal domestication.” sagot ni Miss Nerissa.
“Ang mga hunters ba ay maituturing na predators?I mean, people who hunt for pleasure.” tanong ni Kristine.
“Sa mundo naman natin,survival of the fittest.Kung mahina ka,hindi ka tatagal.Personally, ang tingin ko diyan ay isang hobby. Some people collect coins, stamps and rocks. Promiscuous men collect women.” sabi ni Miss Nerisa.
“But, those selfish people don’t need to kill animals for pleasure in order to survive.Basic needs lang ng isang tao para mabuhay ay pagkain, damit at bahay. Dahil sa kasakiman sa pera, natuto na tayong kumuha ng labis. And one more thing, there are promiscuous women as well.” sabi ni Monroy.
“Tama talaga ang kasabihan sa bible na “Money is the root of all evil.” sabi ni Jade.
“Excuse me,Jade, it is not the money per se which is evil, but the love of money.” sabi ni Kristine.
“Noong pre-colonial Philippines, meron tayong barter system kung saan ay nakikipagpalitan tayo ng produkto sa China, Arabia, India at iba pang bansa sa South East Asia. At dahil sa sobrang katapatan ng mga sina-unang Filipino, iniiiwan lang ng mga Chinese ang kanilang ang mga produkto sa pampang. Babalikan nila after some days para kunin ang mga kapalit.” paliwanag ni Monroy.
“Pero sa ngayon, hindi ka naman mabubuhay kapag wala kang pera.” sabi ni Nelson. “Mas masipag ang mga Intsik kaya sila ang yumayaman.Wala namang tamad na yumayaman. Dati, ang mga Intsik ang mga magbobote at nagtitinda ng siopao sa kalye. Ngayon, mga Pinoy na ang magbobote.”
“Nelson, kung nakatira ka sa isang isla, bibigyan kita ng isang milyon, makakapagtayo ka ba ng business?Yayaman ka ba?” tanong ni Monroy.
Tumahimik ang lahat at iniisip ang sagot sa tanong ni Monroy. Si Miss Nerissa ay nakangiti habang tahimik na nagmamasid.
“Kahit mayaman ang isang Chinese, kailangan pa rin niya ang labour.Ang mga manggagawa ang lakas ng isang negosyo. It only proves na money isn’t everything.. Sang-ayon naman ako sa sinabi mo na masisipag ang mga Intsik. Pagkumaparahin mo ang Intsik at Pinoy na nagtitinda ng candy. Ang sa Pinoy, 75 cents and isa while sa Chinese, 50 cents ang isa. At the end of the day, ubos ang paninda ng Chinese dahil mas mura ang paninda niya.” sabi ni Monroy.
“Wait, pwedeng sa klase ni Antonio niyo na pag-usapan iyan dahil nauubos ang oras natin.Bumalik tayo sa predation. Anong characteristics ng isang predator?” sabi ni Miss Nerissa.
“Usually ay malalaking bibig, matutulis na kuko, malalakas na kamay at paa.” sabi ni Jade.
“Mabilis tumakbo, may canines, strong sense of smell.” dagdag ni Kristine.
Tahimik na pumasok si Williard sa classroom habang abala ang lahat sa balitaktakan. Hindi namalayan ng mga kaklase niya ang kanyang pagdating.Umupo siya sa tabi ni Monroy.
“Ginulat mo naman ako,Lard.” sabi ni Monroy. “Para ka talagang pusa kapag maglakad.”
“Good news, pasok na si Richard sa org natin! Napapayag ko si Jay!” masiglang sabi ni Williard.
“Wow,paano mo napapayag?” tanong ni Monroy.
“Kinausap ko lang”
“Baka naman may kapalit yan,ha.” sabi ni Kristine.
“Mamaya punta tayo sa tambayan.Anong topic?” tanong ni Willard.
“Predation”. sagot ni Kristine
“Maam, most carnivorous animals have sharp canines.They use these canines to tear meat. How come we don’t have those razor sharp canines?” tanong ni Kristine?
“Ibinigay iyan sa kanila dahil hilaw na karne ang kinakain nila.Ang mga sina-unang tao ay malalaki ang panga at malalakas ang ngipin. Mas marami din silang ngipin. Marahil ay upang madaling manguya ang karne na kanilang kinakain. And remember, they don’t have stove or oven to cook their food kaya matigas ang mga kinakain nila. Sa pagtagal ng panahon ay nagbago ang diet ng mga tao, naimbento ang apoy at ang mga kagamitan tulad ng kutsilyo, kalan, blender, at iba pa na makakatutulong sa madaling digestion ng pagkain. Dahil dito, nabawasan ang ating ngipin at lumiit ang ating panga. Ayon sa evolution, hindi natin kailangan ang maraming ngipin. Kaya kapag tinubuan kayo ng wisdom teeth, masakit dahil masikip ang panga niyo.Maaari niyo itong ipabunot dahil hindi niyo naman kailangan.Mangunguya niyo pa din ang karne kahit 32 lang ang ngipin niyo.”
“Maam, kumpleto na wisdom teeth ko.Hindi naman masakit nung tumubo.” sabi ni Williard.
“Masuwerte ka dahil maluwag ang panga mo.Ang akin kasi ay sumakit habang tumutubo.Nilagnat pa ako kaya ipinabunot ko na agad.Ilan ba ang tumubo sayo?” sabi ni Miss Nerissa.
“Apat po.” sagot ni Williard.
“Maam, what about those criminals and murderers who kill other people.Can we call them predators?” tanong ni Kristine.
“Basically, an animal must kill and eat another animal to be called a predator. Since those criminals don’t eat the flesh of their victims, they are not predators. Ibang kaso na nga lang kung mga cannibals na ang pinag-uusapan.” paliwanag ni Miss Nerissa.
“Maam, tell us more about cannibalism, please.” sabi ni Krisitine.
“Throughout the course of history, may cannibalism na. Ang Aztec Empire ng Mexico, warriors try to catch their enemies alive to offer as human sacrifices. Once the captured enemy is beheaded, the head is offered to Huitzilopoctli, The God of War.The remains will be consumed by the people. May certain tribe sa Papua New Guinea at Libya na kumakain ng karne ng tao.Sa China, very rampant ang foetal cannibalism. Even some animals like cats eat their newborn kittens.” sagot ni Miss Nerissa.
“Sa China naman, lahat na yata ng hayop kinakain.Hahaha!Pati fetus pala kinakain na din nila.” sabi ni Nelson.
“Maam, yung alaga kong pusa ay nanganak ng apat na kuting.Kinain din niya lahat. Bakit kaya?” tanong ni Tina.
“It is called “filial cannibalism”. As of now, Science has no exact explaination why some animals eat their infants.”
“Ang cannibalism naman ay binanggit din sa Bible kaya naniniwala ako diyan. Maam, eh dito sa Pilipinas, may cannibals ba dito?” tanong ni Jade.
“I am afraid that I can’t answer that question. Masyado na tayong out of topic. Kay Antonio niyo itanong iyan dahil expert siya diyan! About human sacrifice, di ba may paniniwala tayo na para maging matibay ang isang building o tulay ay binubuhusan ng dugo ang foundation nito.Madalas na gumawa niyan ay mga Chinese entrepreneurs.” sabi ni Miss Nerissa.
"How come wala namang nababalitang pinatay?" tanong ni Tina.
"Sa palagay mo ba ay hindi kayang bayaran ng mga milyonaryong Intsik na yan ang ating kapulisan?Even our dearest government will do anything to protect these Chinese Dynasties para hindi nila i-pull out ang mga business nila sa ating bansa.One more thing, wala naman sigurong maghahanap sa isang nawawalang pulubi.Ano ba naman sa gobyerno ang isakripisyo ang isang pulubi?Ang mga kapwa-pulubi naman ng biktima, aakalaing aswang ang may sala.Kaya kapag may mga malls na itinatayo sa lugar niyo, mag-iingat kayo!
"Alam niyo,Maam, nung itinatayo ang SM fairview, nauso yung "Kulto ng Bungo" sa lugar namin. Ang babala ng mga matatanda, huwag pagbubuksan ang sinumang kumatok unless sigurado ka na kakilala mo ito." sabi ni Nelson
"Oo,nabalitaan ko yan!Mga bandang 12 midnight, may kakatok sa pinto, then kapag binuksan mo,bigla ka na lang sasaksakin!Matapos maitayo ang SM Fairview, namatay din ang balita.Bumalik lang nung itayo naman ang Robinson's Fairview." dagdag ni Monroy.
"Maam, naniniwala ba kayo sa aswang?” tanong ni Jade.
"Alam niyo,Maam, nung itinatayo ang SM fairview, nauso yung "Kulto ng Bungo" sa lugar namin. Ang babala ng mga matatanda, huwag pagbubuksan ang sinumang kumatok unless sigurado ka na kakilala mo ito." sabi ni Nelson
"Oo,nabalitaan ko yan!Mga bandang 12 midnight, may kakatok sa pinto, then kapag binuksan mo,bigla ka na lang sasaksakin!Matapos maitayo ang SM Fairview, namatay din ang balita.Bumalik lang nung itayo naman ang Robinson's Fairview." dagdag ni Monroy.
"Maam, naniniwala ba kayo sa aswang?” tanong ni Jade.
Sandaling huminto si Miss Nerissa. Yumuko ito at wari ay nag-isip ng malalim. Ang lahat ay tahimik na pinagmamasdan ang kanilang propesora. Hinihintay ng buong klase ang kasagutan ng kanilang propesora.
“Class,sa ngayon, hindi pa nadidiskubre ng siyensya ang lahat ng hayop at halaman sa mundo.Ang mga hayop sa pinakamalalim na parte ng karagatan ay hindi mo na maintindihan ang mga itsura.Try to search pictures of angler fish, viper fish, gulper eel, at fangtooth. Kikilabutan kayo sa itsura ng mga isdang yan. Mas mukha pa silang halimaw kaysa isda. Some giant squids found measured 25 feet long. Huwag na tayong lumayo. We have more than 7,000 islands. Wala pang 1,000 sa mga island na ito ang may nakatirang mga tao. Only 400 islands have permanent residents. Imagine who or what else live in other islands. Sa Indonesia at New Guinea, every week yata ay may nakikitang bagong species ng hayop at halaman. Hindi ko sigurado kung anong klaseng halaman, hayop, sakit o aswang ang nasa mga isla natin. Hindi ko sinasabing may aswang. There is one thing that I am sure of, I will never go to one of those Philippine islands and islets uninhabitable to human.Lalo na sa mga kweba!” sabi ni Miss Nerisssa.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
