Obituwaryo: Susan Fernandez-Magno

Pangalan: Susan Fernandez-Magno
Sanhi: Kanser sa obaryo
Gulang: 52 anyos
Gawain: propesora, mang-aawit ng katutubong himig, at tagapagsulong ng karapatan ng mga kababihan.
Lamay: Christ the King Church, Green Meadows

Magiging matapat ako sayo, basura ang blog mo!

Anong ibig sabihin ng award na ito?

Binibining Biyoleta, nais magpasalamat ni Anino para sa iyong ipinagkaloob na ‘Honest Scrap’ award. Ito ang kaniyang kauna-unahang award na katulad lang ng isang spam. Hangga’t maari ay iniiwasan ni Anino ang ganitong klaseng post dahil hindi tugma sa tema ng kaniyang blog ngunit nakita niyang mainam itong panapal-butas. Abala si Anino sa pagsusulat ng nobela kaya humihingi siya ng paumanhin sa pagiging atrasado. Nasasabik din siya sa maaari pang sumunod na mga award.

Isa lang ang dahilan kung bakit niya tinaggap ang award. Ito ay sa kadahilanang HINDI NIYA KILALA SI VIOLET, ang nag-gawad.Klik niyo ito para makilala niyo siya.

Ang award na ito ay mahalaga kay Anino dahil ito ay itinuturing niyang CPR na nagpanumbalik sa kaniyang buhay.

Ang mga sumusunod ay tipikal na katangian ni Anino.

1. Maawain siya sa mga hayop partikular sa pusa. Kung mariwasa ang kaniyang pamumuhay, nais niyang magtayo ng silungan upang dito kupkupin ang mga ulilang aso at pusa.

2. Mahilig siya sa mga libro. Pangarap niyang magpatayo ng enggrandeng pampublikong aklatan

3. Kahit kailan ay hindi sumagi sa kaniyang isipan ang magtungo sa ibang bansa.

4. Itinuturing niyang bangungot ang eleksyon sa taong 2010 sa kadahilanang wala sa mga nagbabalak tumakbong pulitiko ang karapat-dapat maging pangulo ng Pilipinas. HIling niya na sana ay huwag na siyang magising.

5. Naniniwala siya na kung may Diyos man, isa itong babae.

6. Isa sa kaniyang abnormal na ugali ay ang maghugas ng kamay. Mababa na ang labinlimang beses sa isang araw.

7. Muntik na siyang makapatay ng tao. Sobra ang naramdaman niyang panghihinayang ng hindi ito natuluyan. May plano siya.

8. Bata pa lang ay ambisyon na niya ang maging isang guro. Napatibay pa ito ng kaniyang karanasan sa kolehiyo. Naisip niyang hindi siya bagay na magsisigaw sa kalye habang may hawak na bandila. Napagwari niyang kakaiba ang kaniyang misyon sa buhay.

9. Pinaniniwalaan niya na ang isang taong namumuhay ng walang kwentang buhay ay dapat alisan ng buhay.

10. Magandang lalaki si Anino. Instrumento niya ang kaniyang itsura sa pagsulong na pansariling interes.

Sampu pa lang iyan ng katangian ni Anino. Hindi siya nagpatumpik-tumpik pa dahil ang tema ng award ay ‘honesty’.

Ano kaya ang kila:

The Meliorist ni Ginabeloved (napakalungkot ng iyong pinakabagong post)

Poisoning the Well ni Dyilyan (ang blog mo na may natatanging lay-out)

Pen Palaboy (balik na)

Kai Reyes ni Kai (balik na)

Proudly Philippine Made ni Pinoysrock! (mabuhay ka)

Ah...Basta ni Abou (tingnan niyo ang utong niya)

From my Inbox ni Roland Marcial (isang pagbati para sa bago mong blogs)

Bluedreamer ni Blue (ang pinakamasipag na blagero)

Kwento ni Enday ni Enday (ang pinakamasipag dumalaw)

Para sa mga hindi nakakaunawa ng Tagalog:

When accepting this auspicious award, you must write a post bragging about it, including the name of the misguided soul who thinks you deserve such acclaim, and link back to the said person so everyone knows s/he is real.

Choose a minimun of seven (7) blogs that you find brilliant in content or design. Or improvise by including bloggers who have no idea who you are because you don't have seven friends.

Show the seven random victims' names and links and leave a harassing comment informing them that they were prized with Honest Weblog. Well, there's no prize, but they can keep the nifty icon.

List at least ten (10) honest things about yourself. Then, pass it on!

Ang katapusan

Una sa lahat, nais kong humingi ng tawad sa mga mambabasa at kapwa bloggers sa kadahilanang hindi ko na maitutuloy pa ang nobelang Madilim na Kasaysayan. Mali, patuloy ko pa rin itong isinusulat. Ang aking ipinagpaliban ay ang paglalathala ng mga kabanata. Sana naman ay mapatawad niyo ako.

Ang ikalawa ay ang aking absensya sa mundo ng blogging. Matagal din akong nawala sa sirkulasyon dahil muntik na akong mamatay sa trabaho. Hindi naman konstruksyon ng gusali o dam o iba pang delikadong okuspasyon ang aking trabaho. Ako ay isang guro na inaalila at minamaltrato sa aking eskwelahan. Daig ko pa ang makina ng ATM. Mabuti pa ang mga ito, maaring mag-offline samantalang ako ay 24 oras na abala. Kapag nakakasalubong ko nga ang prinsipal namin ay si Kamatayan ang nakikita ko. Yung dala niyang bolpen ay mistulang karit na kayang putulin ang aking paghinga anumang oras.

Bigyan niyo naman ako ng payo kung paano ko magagantihan ang bruhang punong-guro dito. Ang isa kong naisip ay butasin ang mga gulong ng kaniyang kotse. Mayroon na ba sa inyong nagawa ito? Anong instrumento ang pinaka-epektibo? Kailan ang pinaka-huwarang oras?

Iyan po ang unang sulyap niyo sa aking personal na buhay.
Na-miss ko talaga ang blogging. Na-miss ko ang pagbabasa ng mga entrada niyo. Sa ngayon, ang pinakamahalaga ay nakabalik na ako. Mali, ang pinakamahalaga pala ay ang plano kong paghigantihan ang halimaw na edukador dito sa eskuwela. Ikalawang mahalaga ay nakabalik na ako sa daloy.

Ito na ang katapusan ng aking katahimikan.
Magandang tanghali.

Walang Chapter 29!

I am truly sorry for the delay of Chapter 29. I read my story and realized that it sucks! It screams poor characterization, terrible grammar, and chaotic plot. After contemplating the problem from all sides, I revised my manuscript, thus, resulted to major changes in characters, plot and just about everything. Now, the question is:

“What shall I do next?”

I created a poll to know your opinion. Please have your say.

Regards,
Anino

Ika-dalawampu't walong Kabanata

28

Atubiling pinindot ni Monroy ang link upang ipapatuloy ang pagsisiyasat.

klik…klik

www.historyofchicago.com - Link not found

Pinindot niya ang REFRESH

www.historyofchicago.com - Link not found

“Shit!” tungayaw ni Monroy. Isinulat niya sa searchbar ang “Wilhelm Jones, Philippines”. Labing-isang websites ang lumabas. Pinindot ni Monroy ang isa.

Klik…klik…

www.filam.com - Link not found

Umabante siya sa sumunod.

www.factorfiction.com - Website closed

Inisa-isa ni Monroy ang mga natitirang websites.

www.madilimnakasaysayan.blogspot.com - Blog deleted

www.mysteriousasia.com - Link no longer available

www.anglumangbaul.blogspot.com – This blog is open to invited readers only.

Sa labing-isang websites, anim dito ay walang kaugnayan sa kaniyang hinahanap. Ang lima naman ay sarado at hindi maaaring puntahan. Nayamot si Monroy.

“Sino kaya itong mokong na ‘to? Bakit hindi na gumagana ang mga links?” kinausap ni Monroy ang sarili. “Sa school na lang ako magsa-surf bukas.”

ii

Alas-kwatro natapos ang kanilang huling klase. Nagpunta si Kristine ng gym para sa praktis habang si Monroy at Williard naman ay kumain sa canteen.Nang mabusog, lumarga ang dalawa sa aklatan upang kausapin si Prof.Antonio. Wala pa ang kanilang propesor dahil alas-singko pa ang duty nito. Nagpasya si Williard na magbasa ng balita. Pumuwesto ito sa isang lamesa sa dulo ng aklatan at malayo sa ibang estudyante. Nagbukas si Monroy ng computer upang magsaliksik ng impormasyon tungkol sa pagkamatay ni Wilhelm Jones. Karamihan sa limitadong bilang ng mga websites na lumabas ay walang katuturan. Ginamit niya ang ibang search engines ngunit pareho lang ang mga resultang ibinigay nito.Umagaw ng kaniyang pansin ang tatlong blocked websites. Gumagana pa ang mga ito kaya lang ay may restriksyon.Hindi katulad ng iba na talagang inalis na.

www.angkandelarya.com - Website blocked

www.libraryofmystery.com - This page is not available in your country

www.tibubos.com - You are not allowed to view this site

Nagbukas ng pampublikong proxy server si Monroy. Ang proxy server ay may kakayahang isantabi ang mga balakid hingil sa limitadong gamit ng internet.Ginamit niya ito upang pasukin ang isa sa tatlong sites.

www.angkandelarya.com - Website blocked

Sinubukan niyang buksan ang dalawang natitira ngunit ganun din ang nakuha niyang resulta.Walang silbi ang proxy server. Isa pang paraan kung paano pasukin ang isang blocked website ang naisip ni Monroy. Imbes na URL, IP address ang inilalagay sa address bar.

“Sa wakas, makikilala na kita Wilhelm Jones.” sabi ni Monroy sa sarili.

Sandaling nilinga niya ang paligid upang makasigurong walang nagmamatyag. Pagkatapos, kinuha niya ang IP address ng www.kandelarya.com. Handa na siyang isulat ang IP address sa address bar ng magulat siya sa tapik ni Propesor Antonio.

“Pasensya na.Magugulatin ka pala!” bungad ni Propesor Antonio.

“Hello, Sir. Kamusta?” tanong ni Monroy. Tumayo siya at hinarangan ang screen ng computer. “Nagkasakit ba kayo?”

“May inasikaso kasi akong isang mahalagang bagay kahapon. Iyan ang pag-uusapan natin ngayon.”

“Ahhh, tulungan ko na kayo dyan sa mga libro.”. Kinuha ni Monroy ang mga aklat mula sa kamay ni Propesor Antonio. Sinundan niya ang guro patungo sa pribadong lamesa nito sa Reference Section. Nakita niyang binuksan ni Propesor Antonio ang sariling computer.

“Sir, saan ko ilalagay itong mga libro?”

“Pakipatong na lang dyan sa maliit na lamesa.” sagot ni Propesor Antonio. Itinuro niya ang isang nakakandadong kahon kay Monroy.

“Anong mga libro ito,Sir?”

Hindi siya sinagot ng Propesor.Inilapag niya ang dala-dala at saka nagpaalam upang bumalik sa kaniyang computer.

“Sandali lang, Sir. Papatayin ko lang yung computer.”

“Monroy, pakitawag mo nga muna si Williard. Bumalik ka kaagad.” sabi ni Propesor Antonio.

“Sure,Sir!” mabilis na tumalima si Monroy. Matapos senyasan si Williard na lumapit, atubili siyang bumalik siya sa kaniyang computer dahil sa kasabikang malaman ang kasaysayan ni Wilhelm Jones. Inilagay niya ang IP address sa address bar at saka pinindot ang ENTER. Namanga siya sa lumabas na mensahe sa screen.

Ika- dalawampu't pitong Kabanata

27

“Sorry, miss. Hindi ka naman kasi tumingin ka sa tinatakbuhan mo. I mean, dinadaanan mo.” sabi ni Sherwin. Tinulungan niyang makatayo ang anino, isang babae.

“Ako nga ang dapat mag-sorry dahil ako ang bumangga sayo. Nakakahiya nga dahil ako pa ang natumba!” sabi ng babae.

“No problem, miss.” sabi ni Sherwin. Itinaas niya ang kaniyang maskuladong mga braso upang ipagmayabang ang mga ito.

“Hindi ka lang talaga gwapo, malakas pa. Pasensya ulit,huh. Sige, mauna na ako.” muling paghingi ng paumanhin ng babae. Mabilis nitong nilisan ang lugar. Halos lipadin ang hagdanan makalayo lang ng Student Veranda.

Sa tambayan ng Akyat Kalikasan, maging si Tomy ay walang muwang sa nangyari. Tumagal pa ng kalahating oras ang pagkain at pagkukwentuhan ng mga mountaineers. Alas-otso ng gabi ay iniwan nila ang tambayan at umuwi. Bumaba si Monroy sa Commonwealth upang bisitahin si Richard at makipag-ayos. Bitbit niya ang isang kahon ng Mc Chicken at sundae. Naratnan niyang nagpipinaw ng sinampay si Ginang Carillo, ang ina ni Richard. Magiliw siya nitong pinagbuksan ng gate. Kaagad siyang nagmano dito. Si Marvin, ang bunso ng pamilya, ay pansamantalang itinigil ang paghuhugas ng plato at binati siya. Payak ngunit malinis ang bahay ng pamilya Carillo. May isang maliit na kwarto at sala. Ang kusina naman ay nasa labas. Sa maliit na bakuran ay may isang puno ng sampaloc. Sa ilalim nito ay may papag na nagsisilbing pahingahan.

“May pasalubong po ako sa inyo, Tita.” sabi ni Monroy.

“Nakakahiya naman sayo,Monroy, at nag-abala ka pa.Maraming salamat.” wika ni Ginang Carillo. “Hindi pa dumarating si Ricardo kaya halika muna sa loob.”

“Dito na lang po ako sa papag maghihintay.” sagot ni Monroy.

“Sigurado ka ba diyan? Baka lamukin ka dyan.”

“Wala naman pong lamok dito, Tita.” naka-ngiting sagot ni Monroy

“Oh siya sige. Baka paparating na din si Ricardo.Papasok na muna ako sa loob para magtiklop ng mga damit. Huwag kang mahihiyang pumunta ka sa loob kung may kailangan ka dahil alam mo namang welcome ka dito. ”

“Marvin, sayo ‘tong Sundae. Kainin mo na muna bago pa tuluyang matunaw.” wika ni Monroy.

“Thank you,Kuya!” masiglang tugon ni Marvin. Pumasok ito sa bahay.

Hindi nagtagal ay dumating si Richard. Natanaw nito si Monroy na nakahiga sa papag.

“Pare, napadalaw ka. Kamusta ang araw mo?” bungad ni Richard.

“Ayos lang. Hindi namin naka-usap si Prof. Antonio dahil absent siya. Kamusta araw mo,pare?” balik-tanong ni Monroy habang bumabangon.

“Okay lang naman. Pumasok si Major Quiroz kaya dami naming natutunan. Idol ko talaga yun.”

“Sundae mo.” iniabot ni Monroy ang ice-cream sa kaibigan.

“Thanks. Bakit tunaw na?”

“Ayaw mo?”

“Hindi naman,pare.Nagtatanong lang.”

“Peace na tayo,huh?” tanong ni Monroy.

“Huh? Hindi naman ako galit sayo. Never naman akong nagalit sayo. Papangit lang ako kapag sumimangot.”

“Yabang mo! Hahaha.Wala ng secrets,okay?”

“Ahhh…sige…Hahaha!”

Masayang nagkwentuhan ang magkaibigan. Naisip ni Monroy na tama ang sinabi ni Richard. Hindi pa ito nagalit o nagtampo sa kaniya. Katwiran ng kaibigan, marami na itong pasanin sa balikat kaya’t aksaya ng panahon ang magalit.

“Medyo weird si Major Quiros kanina. Nagkwento siya ng buhay niya noong sundalo pa siya. Sinabi niyang palagi daw silang may dalang sibuyas sa tuwing magpa-patrol sa mga bundok at lugar na hindi nila kabisado.”

“Sibuyas? Bakit naman hindi pa anting-anting ang dalhin niya?” mabilis na tanong ni Monroy. Naalala niya si Williard at ang pagkadisgusto nito sa sibuyas

“Minsan na daw silang may naka-engkwentrong mga katutubo. Inatake daw sila at tinangay ang kanilang mga bag at kagamitan. Sinundan nila ang mga tulisan upang malaman kung saan ang kampo ng mga ito. Palihim silang nagmasid habang binubulatlat ng mga katutubo ang kanilang gamit nila. Nabigla sila ng takot na nagtatakbo ang mga ito ng makita ang mga sibuyas sa isang bag. Weird daw.” salaysay ni Richard.

“Weird nga. Ano pang nangyari?” siyasat ni Monroy. Isang hinala ang nabuo sa kaniyang isipan.

“Wala nang iba pang sinabi si Major Quiros maliban sa hanggang ngayon ay nagdadala pa din siya ng sibuyas sa tuwing maglalakbay sa hindi kilalang lugar.Hahaha! Pinagti-tripan lang yata kami kanina.” sagot ni Richard. “Pare, ihahatid na kita sa sakayan at maraming gago dito.”

“Oo nga pala late na.Napasarap ang kwentuhan.” sang-ayon ni Monroy. Gusto na niyang umuwi dahil totoo ang sinabi ni Richard na maraming buktot na tambay ang nananakit sa mga dayo ngunit may mas importanteng dahilan siya. Ito ay ang magsaliksik sa internet upang patunayan ang kaniyang hinala.

Inihatid siya ni Richard sa sakayan. Mabilis namang nakasakay ng jeep si Monroy. Makalipas ang labinlimang-minuto ay narating niya ang kanilang bahay. Agad niyang binuksan ang kaniyang kompyuter. Dinala ni Shiela ang kaniyang hapunan sa kwarto. Sa search bar ng computer, isinulat niya ang mga salitang “sibuyas, aswang”. Walang lumabas na resulta. Sinubukan niya ang “onion, aswang”. Muli siyang nabigo. Sumubo siya ng kanin at ulam habang nag-iisip ng susunod na hakbang. Sinubukan niya ang mga Ingles na salitang “onions, natives, Philippines”. Maraming websites ang ibinigay ng computer. Karamihan sa mga ito ay may kinalaman sa mga putahe nilalahukan ng sibuyas.

Malungkot na dinampot ni Monroy ang kaniyang pinggan at sumubo pagkain. Lumagok siya ng carrot juice at muling nagtipa. “Onions,natives,Philippines, dangerous” ang kaniyang isinulat. Bago pindutin ang search button, idinagdag niya ang salitang “kill”. Ilang-daang websites ang iniluwa ng kompyuter. Binuksan ni Monroy ang ilang site at nagsuri. Hindi niya nakita ang kaniyang hinahanap. Isang website na may titulong “Onion Trivia” ang kaniyang pinuntahan.

1. The ancient Egyptians worshipped the onion.
2. An onion was a staple in the prehistoric diet.
3. The Egyptian Pharoahs were buried with onions.

“Buried with onions?” sa isip ni Monroy. Itinuloy niya ang pagbabasa.

4. Onions rank 6th among the world’s leading vegetable crops.
5. A certain indigenous tribe in the Philippines, are said to be scared of onions.1

Napalunok si Monroy. Binasa niya ang footnote sa ibabang bahagi ng webpage. Nanlaki ang kaniyang mga mata ng malaman ang nilalaman ng footnote.

1 Acording to Wilhelm Jones’ diary, the American scholar ran out of onions to scare the headhunters of Northern Luzon. The exact date of his demise is not definite. (for more information, go to this link)

Atubiling pinindot ni Monroy ang link upang ipapatuloy ang pagsisiyasat.

klik…klik

Ika-dalawampu't anim na Kabanata

26
i
“Ang lakas niya. Mas lalo siyang lumakas.” sambit ni Kristine.

“Mukha ka ngang matutumba kanina. Akala ko ba ay kaya mo na siya?” sabi ni Monroy.

“That’s what I thought. I do yoga everyday. Dalawang level na ang barrier na nagawa kong ibalot sa aking utak. Hindi ko naman alam na nagpapalakas din siya.” sagot ni Kristine.

“Delikado si Dr. Manuela kung kaya niyang pasukin ang isip mo, Kristine. Kailangan mo lang sigurong pag-ibayuhin pa ang practice.” mahinahong wika ni Williard.

“We had two exams today. I’m just tired.” sabi ni Kristine.“She passed through my barriers for only a fraction of a second. The info she got was probably gibberish to her. Anong gagawin natin ngayon?”

“Wala naman tayong magagawa sa ngayon kundi ang kausapin si Sir Antonio.” sagot ni Williard.

“Mas makabubuting umuwi na tayo at ng makapagpahinga.” suhestiyon ni Monroy.

“Oo nga.” sang-ayon ni Williard.

“I could use a rest.” sabi ni Kristine.

ii
Araw ng Miyerkules, tanghaling nagising si Monroy dahil walang klase sa Philippine History. Alas-onse pa ang susunod niyang klase. Nakasakay siya ng FX Taxi at nakikinig ng musika sa kaniyang cellphone. Nakatanggap siya ng tawag mula kay Richard.

“Pare, kamusta?” bati ni Richard.

“Okay naman ako. Hindi kita masyadong marinig dahil nasa FX ako. Kamusta?” sagot ni Monroy.

“Ayos din ako. Late na naman yung isa naming professor. Anong update mula kay Sir Antonio?”

“Wala pa dahil maaga siyang umuwi kahapon kaya hindi naming siya nakausap. Absent naman siya ngayon kaya bukas pa namin siya makikita. Sige na at hindi kita marinig ng maayos dahil nasa FX ako.”

“Teka lang, Monroy. May problema ka ba sa akin?”

“Ano sa palagay mo?”

“Sagutin ba ng isa pang tanong ang isang tanong.”

“Akala ko ba ay walang secrets sa atin?”

“Ah, dahil ba hindi ko sinabi sayo ang mga nakita ko? Kung ikaw ang nasa kalagayan ko at nakita mong blangko ang mukha ng kaibigan mo, anong mararamdaman mo?”

“Well, dapat…” pinutol ni Richard ang sasabihin niya.

“Natakot kasi ako, natakot ako na may mangyayaring hindi maganda sa best friend ko. At sa sobrang takot ko ay binangungot ako. Mabuti na lang at hindi ako natuluyan.” pahayag ni Richard.

“Hindi lang yun. Pati yung kay Lily ay inilihim mo rin. Edi sana, napigilan… ”

“Sinisisi mo ba ako sa pagkamatay ni Lily?”

“Hindi.”

“Pasensya ka na kung hindi ko siya binalaan pero napansin mo naman sigurong panay ang pagmamasid ko sa kaniya noong nasa bundok tayo. Isa pa ay maraming problema sa bahay. Kaya naman pati pagsagip sa buhay ng ibang tao ay hindi ko na kaya pang balikatin! Hindi ko naman ginusto na magkaroon ng ganitong kakayahan. Dumating na ang teacher namin. Ingat ka sa byahe.”

Naputol ang kabilang linya. Ibinalik niya ang cellphone sa kaniyang bulsa. Nagtatampo siya sa kaibigan dahil sa inilihim nito ang signos na nakita. Bigla niyang naalala ang paliwanag ni Propesor Antonio kung bakit binangungot si Richard. Dahil sa pagkikimkim ng saloobin, bumuwelta kay Richard ang signos sa anyo ng bangungot. Mula sa kaniyang kinauupuan, natanaw niya ang dalawang estudyanteng lalake na lumabas mula sa Mc Do. Naka-uniporme ang mga ito habang kumakain ng Sundae. Naalala niya ang kaniyang matalik na kaibigan, si Richard. Paborito nito ang sundae. Isang ngiti ang rumehistro sa kaniyang labi. Napawi ito ng mapansin niyang nakalagpas na siya sa kaniyang destinasyon. Agad siyang nagbayad at saka bumaba. Mahigit limang-daang metro ang kaniyang nilakad pabalik at narating niya ang campus. Mabuti na lang at hindi siya nahuli sa klase ng Math. Paborito siya ng propesor nila sa Math dahil sa balidong dahilan. Siya lamang sa buong klase ang parating nakasasagot sa pinakapahirap na pormulang ibinibigay nito. Puring-puri siya ng kanilang propesor.

Matapos ang klase sa PE at Psychology, inihatid ni Monroy at Williard si Kristine sa gymnasium para sa cheering practice nito. Subsob sa ensayo ang mga cheerleaders upang makatiyak sa kanilang tagumpay sa darating na patimpalak. Malapit ng mabuo ang piyesa na kanilang ilalaban.Ang lahat ay nakikiisa at ibinibigay ang buong atensyon para sa ikagaganda ng routine. Nakita ni Monroy at Williard si Katrina kaya’t kinamusta nila ito at saka sila nagpunta sa Akyat kalikasan upang maki-balita. Naratnan nila si Kim at Tomy. Nagsusulat ng isang entrada sa kaniyang travelogue si Tomy. Naglilinis naman si Kim ng lamesa.

“Hi, guys, kamusta? May balita ba kayo kay Lily?” bati ni Kim.

“Ayos lang kami. Nandito ba si Jay?” sabi ni Monroy.

“Absent siya today. May aasikasuhin daw siya. Si Jeff, dumaan kanina para magsabing uuwi siya ng maaga. Si Lanie naman, kalalabas lang. Hindi niyo ba siya nasalubong?” sagot ni Kim.

Nilapitan ni Williard si Tomy upang maki-usyoso sa ginagawa ng ka-grupo. Nakahiga ito sa kutson habang nagsusulat. Nakita niyang isinusulat nito ang kanilang pag-akyat sa bundok ng Banahaw.

“Ang dami mo na palang napuntahan. Ang tiyaga mo ding magsulat.” bungad ni Williard kay Tomy. Napansin niyang malapit ng maubos ang pahina ng diary nito.

“Marami na akong napuntahang lugar pero itong Banahaw palang ang naakyat ko.” masiglang wika ni Tomy.

“Mabuti naman at naalala mo pa yang mga ginawa natin.” wika ni Williard.

“Tinutulungan naman ako ni Kim. Tsaka may notes ako habang umaakyat tayo. Then inililipat ko lang ngayon at saka dinadagdagan ng iba pang detalye. Siyanga pala, Williard, anong oras nag-text si Lily kay Jay noong Sunday morning?”

“Humigit-kumulang ay alas-nuebe na nun.” sagot ni Williard.

“Salamat.” masiglang sabi ni Tomy. Itinuloy niya ang pagsusulat. Paminsan-minsan ay nagtatanong siya sa mga kasamahan at sinasagot naman siya ng mga ito.

Nagbukas ng Clover Chips ang mga mountaineers at kumain. Binuksan ni Monroy ang fridge upang kumuha ng tubig ngunit wala siyang nakita.

“Bili tayong drinks sa ibaba.” yaya ni Monroy.

“Tara.” sang-ayon ni Williard.

“Sige ba.Tomy, anong gusto mong inumin?” tanong ni Kim.

“Sama na ako sa ibaba.” sabi ni Tomy. Tinapos niya ang entry. “Alas nuebe ng gabi ng marating namin ang bus station sa Pasay. Period.” masayang pahayag ni Tomy. Ito ang huling pangungusap na isinulat niya sa kaniyang diary.

Dahil sa inumin lang naman ang kanilang bibilhin,iniwang hindi kandado ng apat ang kanilang opisina.Bumaba at nagtungo sila sa kantina upang bumili ng inumin. Samantala, isang anino ang tahimik na nakamasid sa kanilang pag-alis. Sa pamamagitan ng tingin, palihim silang inihatid nito pababa sa Student Veranda. Nang makasigurong wala na ang apat, pumasok ang anino sa opisina ng Akyat Kalikasan. Luminga-linga ito at waring may hinahanap. Nakita nito ang diary ni Tomy. Dinampot ng anino ang kwaderno at binasa-basa ito. Napadako ang konsentrasyon sa huling entrada. Ito ang pag-akyat ng mga mountaineers sa bundok ng Banahaw. Nagbago ang hilatsa ng mukha ng anino dahil sa nabasa. Ipinagpatuloy nito ang ginagawa ng rumehistro sa mukha nito ang pagkamangha at galit. Ang galit ay mabilis na napalitan ng pagkagitla ng marinig nito ang mga yabag at boses ng paparating na mountaineers. Pinunit nito ang apat na pahina ng diary kung saan nakasulat ang binabasa at saka kumaripas ng takbo palabas ng opisina.

“Blaggg!” tumimbuwang sa sahig ang anino.

Dahil sa pagmamadali, nabangga ng anino ang isang estudyante. Ito si Sherwin, ang tanyag na lalake sa campus dahil sa pagiging gwapo at athletic nito. Matipuno ang pangangatawan nito kaya’t hindi natinag ng mabangga ng anino.

“Sorry, miss. Hindi ka naman kasi tumingin ka sa tinatakbuhan mo. I mean, dinadaanan mo.” sabi ni Sherwin. Tinulungan niyang makatayo ang anino, isang babae.