Obituwaryo: Simeon Obeda

Pangalan: Simeon Obeda

Sanhi ng Kamatayan:

Gulang:

Gawain: Dalubguro sa Unibersidad ng Pilipinas; consultant ni DILG secretary

Lamay:

Obituwaryo: Susan Fernandez-Magno

Pangalan: Susan Fernandez-Magno
Sanhi: Kanser sa obaryo
Gulang: 52 anyos
Gawain: propesora, mang-aawit ng katutubong himig, at tagapagsulong ng karapatan ng mga kababihan.
Lamay: Christ the King Church, Green Meadows

Magiging matapat ako sayo, basura ang blog mo!

Anong ibig sabihin ng award na ito?

Binibining Biyoleta, nais magpasalamat ni Anino para sa iyong ipinagkaloob na ‘Honest Scrap’ award. Ito ang kaniyang kauna-unahang award na katulad lang ng isang spam. Hangga’t maari ay iniiwasan ni Anino ang ganitong klaseng post dahil hindi tugma sa tema ng kaniyang blog ngunit nakita niyang mainam itong panapal-butas. Abala si Anino sa pagsusulat ng nobela kaya humihingi siya ng paumanhin sa pagiging atrasado. Nasasabik din siya sa maaari pang sumunod na mga award.

Isa lang ang dahilan kung bakit niya tinaggap ang award. Ito ay sa kadahilanang HINDI NIYA KILALA SI VIOLET, ang nag-gawad.Klik niyo ito para makilala niyo siya.

Ang award na ito ay mahalaga kay Anino dahil ito ay itinuturing niyang CPR na nagpanumbalik sa kaniyang buhay.

Ang mga sumusunod ay tipikal na katangian ni Anino.

1. Maawain siya sa mga hayop partikular sa pusa. Kung mariwasa ang kaniyang pamumuhay, nais niyang magtayo ng silungan upang dito kupkupin ang mga ulilang aso at pusa.

2. Mahilig siya sa mga libro. Pangarap niyang magpatayo ng enggrandeng pampublikong aklatan

3. Kahit kailan ay hindi sumagi sa kaniyang isipan ang magtungo sa ibang bansa.

4. Itinuturing niyang bangungot ang eleksyon sa taong 2010 sa kadahilanang wala sa mga nagbabalak tumakbong pulitiko ang karapat-dapat maging pangulo ng Pilipinas. HIling niya na sana ay huwag na siyang magising.

5. Naniniwala siya na kung may Diyos man, isa itong babae.

6. Isa sa kaniyang abnormal na ugali ay ang maghugas ng kamay. Mababa na ang labinlimang beses sa isang araw.

7. Muntik na siyang makapatay ng tao. Sobra ang naramdaman niyang panghihinayang ng hindi ito natuluyan. May plano siya.

8. Bata pa lang ay ambisyon na niya ang maging isang guro. Napatibay pa ito ng kaniyang karanasan sa kolehiyo. Naisip niyang hindi siya bagay na magsisigaw sa kalye habang may hawak na bandila. Napagwari niyang kakaiba ang kaniyang misyon sa buhay.

9. Pinaniniwalaan niya na ang isang taong namumuhay ng walang kwentang buhay ay dapat alisan ng buhay.

10. Magandang lalaki si Anino. Instrumento niya ang kaniyang itsura sa pagsulong na pansariling interes.

Sampu pa lang iyan ng katangian ni Anino. Hindi siya nagpatumpik-tumpik pa dahil ang tema ng award ay ‘honesty’.

Ano kaya ang kila:

The Meliorist ni Ginabeloved (napakalungkot ng iyong pinakabagong post)

Poisoning the Well ni Dyilyan (ang blog mo na may natatanging lay-out)

Pen Palaboy (balik na)

Kai Reyes ni Kai (balik na)

Proudly Philippine Made ni Pinoysrock! (mabuhay ka)

Ah...Basta ni Abou (tingnan niyo ang utong niya)

From my Inbox ni Roland Marcial (isang pagbati para sa bago mong blogs)

Bluedreamer ni Blue (ang pinakamasipag na blagero)

Kwento ni Enday ni Enday (ang pinakamasipag dumalaw)

Para sa mga hindi nakakaunawa ng Tagalog:

When accepting this auspicious award, you must write a post bragging about it, including the name of the misguided soul who thinks you deserve such acclaim, and link back to the said person so everyone knows s/he is real.

Choose a minimun of seven (7) blogs that you find brilliant in content or design. Or improvise by including bloggers who have no idea who you are because you don't have seven friends.

Show the seven random victims' names and links and leave a harassing comment informing them that they were prized with Honest Weblog. Well, there's no prize, but they can keep the nifty icon.

List at least ten (10) honest things about yourself. Then, pass it on!

Ang katapusan

Una sa lahat, nais kong humingi ng tawad sa mga mambabasa at kapwa bloggers sa kadahilanang hindi ko na maitutuloy pa ang nobelang Madilim na Kasaysayan. Mali, patuloy ko pa rin itong isinusulat. Ang aking ipinagpaliban ay ang paglalathala ng mga kabanata. Sana naman ay mapatawad niyo ako.

Ang ikalawa ay ang aking absensya sa mundo ng blogging. Matagal din akong nawala sa sirkulasyon dahil muntik na akong mamatay sa trabaho. Hindi naman konstruksyon ng gusali o dam o iba pang delikadong okuspasyon ang aking trabaho. Ako ay isang guro na inaalila at minamaltrato sa aking eskwelahan. Daig ko pa ang makina ng ATM. Mabuti pa ang mga ito, maaring mag-offline samantalang ako ay 24 oras na abala. Kapag nakakasalubong ko nga ang prinsipal namin ay si Kamatayan ang nakikita ko. Yung dala niyang bolpen ay mistulang karit na kayang putulin ang aking paghinga anumang oras.

Bigyan niyo naman ako ng payo kung paano ko magagantihan ang bruhang punong-guro dito. Ang isa kong naisip ay butasin ang mga gulong ng kaniyang kotse. Mayroon na ba sa inyong nagawa ito? Anong instrumento ang pinaka-epektibo? Kailan ang pinaka-huwarang oras?

Iyan po ang unang sulyap niyo sa aking personal na buhay.
Na-miss ko talaga ang blogging. Na-miss ko ang pagbabasa ng mga entrada niyo. Sa ngayon, ang pinakamahalaga ay nakabalik na ako. Mali, ang pinakamahalaga pala ay ang plano kong paghigantihan ang halimaw na edukador dito sa eskuwela. Ikalawang mahalaga ay nakabalik na ako sa daloy.

Ito na ang katapusan ng aking katahimikan.
Magandang tanghali.

Walang Chapter 29!

I am truly sorry for the delay of Chapter 29. I read my story and realized that it sucks! It screams poor characterization, terrible grammar, and chaotic plot. After contemplating the problem from all sides, I revised my manuscript, thus, resulted to major changes in characters, plot and just about everything. Now, the question is:

“What shall I do next?”

I created a poll to know your opinion. Please have your say.

Regards,
Anino

Ika-dalawampu't apat na Kabanata

24

Ipinaliwanag ni Propesor Antonio ang proseso ng pakikipagtalastasan sa pamamagitan ng isipan. Ayon sa kanya, ang mundo ay puno ng enerhiyang walang tigil na umiinog sa sanlibutan. Ito ay nagmumula sa bawat nilalang sa karagatan, lupa at himpapawid. Ang mga enerhiya ay mistulang kumpol ng sinulid na lumilikha ng sala-salabat na trapiko na siyang konektado sa bawat nilalang na nabubuhay sa mundo. Ang ilang taong katulad ni Kristine ay mulat sa mga enerhiyang hindi nakikita ng iba kaya’t nagagawa nilang makipag-usap gamit ang utak. Kapag namatay ang isang tao, napuputol ang kaniyang sinulid at nawawala ang kaniyang koneksyon sa mga nabubuhay.

“Maaring patid na ang sinulid ni Lily kaya’t…” naputol ang pagsasalita ni Propesor Antonio.

“Sir, kailangan nating magreport sa pulis. Pinatay si Lily.” mariing pahayag ni Wiliard.

“Guys, we don’t know who or what caused Lily’s death. Pinatay ba siya o naaksidente? Sir, are you sure na patay na si Lily?” paninigurado ni Kristine.

“Wala akong sinabing pinatay si Lily. Masyadong malawak ang imahinasyon mo Williard.” sabi ni Propesor Antonio. “Kristine, bakit hindi mo subukang muling padalhan si Lily ng mensahe?”

Tumalima si Kristine sa nais ni Propesor Antonio. Ipinikit niya nag kaniyang mga mata. Ibinuhos ang kaniyang atensyon upang likhain ang imahe ni Lily sa kaniyang utak. Hindi rumehistro ang mukha ni Lily. Muli siyang nabigo sa ikatlong pagkakataon. Lingid sa kaniyang kaalaman, nagsimulang umagos ang mapupulang dugo mula sa kaniyang ilong.

“Tin, tama na yan.” wika ni Monroy.

“Susubukan ko ulit.” sagot ni Kristine habang nakapikit pa rin ang mga mata.

“Dumudugo na ang ilong mo” sabi ni Richard. “Tama na yan.”

Idinilat ni Kristine ang kaniyang mga mata at hinipo ang kaniyang ilong. Namantsahan ng sariling dugo ang kaniyang mga kamay. Kumuha siya ng tissue sa kaniyang bag at pinunasan ang dugo.

“Gusto mo ba ng tubig?” tanong ni Williard.

“I’m fine. I guess that does it. Wala na nga si Lily. What’s next?” wika ni Kristine.

“Kakausapin ko si Jay upang magsagawa ng paghahanap sa labi ni Lily sa lalong madaling panahon. Nang sa gayon ay malaman natin kung anong aksidente ang nangyari sa kasamahan niyo.” pahayag ni Propesor Antonio.

“Aksidente?” bulalas ni Williard.

Mula sa kanilang lamesa ay natanaw ni Monroy ang isang pamilyar na pigura ng lalaki. Nakatalikod ito sa kanya ngunit nakilala naman niya na si Jeff ito. Nilapitan niya ang kasamahan sa Akyat Kalikasan upang kamustahin.

“Hey,Jeff, nandito ka pala. Kamusta?” bati ni Monroy.

“Ayos lang ako. Ikaw?”

“Okay lang din. Siyanga pala, nakausap mo na ba si Lily?”

“Hindi naman siya nagre-reply sa mga text ko. Maging ang mga tawag ko ay hindi din niya sinasagot ang mga tawag ko.” mahinahon na paliwanag ni Jeff. “Hindi ko tuloy madala mga gamit niya sa kanilang bahay.”

“Hindi mo ba alam ang address nila?”

“Alam ko kaya lang …kaya lang ay may problema kami ng nanay niya.” wika ni Jeff. Sandali itong nanahimik at saka ngumiti ng tipid. “Magre-research muna ako para sa report sa Biology.”

Bagama’t nais pang tanungin ni Monroy ang kasamahan, naramdaman niya ang kalungkutan nito kaya’t nagpaalam na lang muna siya dito at saka nagbalik sa kanilang lamesa.

“Sino iyon? Miyembro din iyon ng Akyat Kalikasan,hindi ba?” tanong ni Prof. Antonio.

“Si Jeff po, Sir. Kasama din namin siya sa pag-akyat.” sagot ni Monroy.

“Inuulit ko, ako na nag bahalang makipag-usap kay Jay. Huwag ng makalalabas pa ang pinag-usapan natin. Maliwanag ba?” pahayag ni Propesor Antonio.

“Yes, Sir!” sang-ayon ni Monroy at Richard.

“Yup! Mahirap ding magpaliwanag kung paano ko nalamang wala na si Lily.” sabi ni Kristine.

“Malinaw ba sa iyo ang pinag-usapan natin, Williard?” tanong ni Propesor Antonio.

Isang pagtango ang itinugon ni Williard sa kaniyang propesor.

“Kung gayon ay umuwi na kayo at marami pa akong gagawin.” paalam ni Propesor Antonio.

Marami pang tanong ang nabuo sa kanilang isipan ngunit tinalikuran na sila ng kanilang propesor. Hudyat na wala itong balak na sagutin pa sila. Walang umiimik na iniwan ng apat ang aklatan. Nagpasiya silang magtungo na lamang sa Student Veranda. Pinuntahan ni Kristine ang mga kasamahang cheerleaders sa opisina ng Cheers!. Si Monroy, Williard at Richard ay dumiretso sa tambayan ng Akyat Kalikasan. Naabutan nilang nag-uusap si Tomy at Kim. Natutulog naman si Lanie.

“May balita na ba kayo kay Lily?” tanong ni Kim.

Inunahan ni Monroy si Williard na magsalita. Sinabi niyang wala pa siyang natatanggap na text o tawag mula sa kasamahan.

“Ewan ko ba.” kibit-balikat ni Monroy. “Chad, nag-text na ba sayo si Lily?”

“Hindi din.” sagot ni Richard.

“Ewan ko ba dun kay best friend. Pati ako ay hindi man lang tini-text!” wika ni Lanie. Nagising ito at kumuha ng isang malaking pakete ng Nips sa fridge. Binuksan niya ito at nagsimulang kumain ang grupo. Napansin ni Lanie na walang imik si Williard. Hindi din ito tumitikim ng Nips.

“Williard, ayaw mong Nips?” alok ni Lanie.

“Thanks.” tanggi ni Williard. “Nasaan si Jay?”

“Kaaalis lang niya. Pupunta siya sa library para kausapin yata si Sir Antonio.”

Mabilis na naubos ang tsokolate. Muling nagbukas ng pakete si Lanie at ipinagpatuloy ang pagkain at paku-kwentuhan.

“May naaksidente na ba sa inyo sa pag-akyat ng bundok?” tanong ni Williard.
“Teka…si Anna. Ahead siya sa atin ng 2 years. Nag-swimming kami sa Biak-na-bato. Muntik ng malunod si Anna.” kwento ni Lanie.

Bumukas ang pintuan at pumasok si Jeff. Umupo ito sa tabi ni Williard.

“Nasaan si Jay?” bungad ni Jeff.

“Kausap si Sir Antonio.” sagot ni Tomy.

“May report ako sa Bio. bukas!” bulalas ni Jeff. “ Magpapatulong sana ako. Okay ka lang, Williard?”

Kumuha si Jeff ng ilang piraso ng tsokolate mula sa supot na hawak ni Monroy. Inilahad niya ang kaniyang kamay kay Williard. Muling tumanggi si Williard.

“Sige, C.R. lang muna ako.” paalam ni Jeff sa grupo. Isinubo nito ang Nips at saka lumabas ng opisina.

Ipinagpatuloy nila ang kwentuhan. Ilang sandali pa ay dumating si Kristine. Nagpaalam si Monroy, Williard at Richard sa kanilang mga kasamahan at saka lumabas ng opisina. Naglakad ang apat patungo sa parking lot ng unibersidad upang ihatid si Kristine sa kotse nito.

“Kailan ang competition?” tanong ni Monroy.

“Next week na! Excited na nga ako!” sagot ni Kristine. Kahit sabik ay nababagabag siya sa natuklasan tungkol kay Lily.

“Don’t worry,Tin. We will be there!” sabi ni Monroy.

“Oo naman! Hindi kami mawawala sa first competition mo.” dugtong ni Richard.

“You better be there. Hahaha!” sabi ni Kristine.

Narating ng apat ang parking lot. Bago sumakay ng kotse ay nagpaalam si Kristine sa mga kaibigan.

“Kaya mo bang mag-drive,Tin?” tanong ni Williard.

“Williard, ayos lang ako. I can take care of myself. Thanks.”

“Ingat sa byahe.” sabi ni Richard.

“Text me kapag nakarating ka na sa bahay.” sabi ni Monroy.

“Aksaya pa yan sa load. Pwede ko namang ipaalam na nakauwi na ako sa isip lang.” pabiro ni Kristine. “Joke lang. Sige uwi na ako.”

Lumabas ng paaralan ang tatlo ng makaalis si Kristine. Bago pumara si Monroy at Richard ay pinasakay muna nila si Williard ng bus patungong Buendia. Sumakay ang dalawa ng isang FX biyaheng Fairview. Katahimikan ang namayani sa pagitan ng magkaibigan. Makalipas ang sampung minuto ay binasag ito ni Richard.

“Punta ko sa inyo para matingnan natin yung mga pics.” bulalas ni Richard.

“Next time na lang dahil masyado ng late.” sabi ni Monroy. Nagtatampo siya sa kaibigan. Inilihim ni Richard sa kanya ang tungkol sa signos na nakita nito kay Lily.

“10 p.m. pa lang naman. Baka nandoon na tayo sa inyo before 11.”

“Not now, Ricardo, pagod ako!”

Hindi na nagpumilit si Richard. Tinawag siyang “Ricardo” ng kaniyang kaibigan. Isang senyales na galit si Monroy. Naidlip na lang siya upang maiwasan na salubungin ang hindi magandang nararamdaman ni Monroy. Mahigit kalahating oras ng biyahe pa ang lumipas at nakauwi ang magkaibigan.

Ika-dalawamput dalawang Kabanata

“Shit! Ang sakit ng ulo ko!” sigaw ni Monroy na dahilan ng pagkagising ni Richard at Wiliard.

“Ang lakas palang tumama ng lambanog!” sabi ni Richard.

“Obvious naman kagabi na super-bangag ka!” wika ni WIlliard. “Hahaha!”

Lumabas ang tatlo sa kanilang tent upang mag-init ng tubig para makapagtimpla ng kape. Nakita nila si Jay na umiinom na. Maaga itong gumising at nagpakulo ng tubig. Matapos magtimpla ang tatlo ay nakipagkwentuhan sila kay Jay.

“Monroy, saan mo nabili yang tent mo? Ang ganda kasi.” tanong ni Jay.

“Galing yan sa states. Regalo ng papa ko.” sagot ni Monroy.

“Ito ang unang bundok na napuntahan ng tent na yan.” dagdag ni Richard.

Mula sa kanilang mga tents ay naglabasan ang iba pang mountaineers. Matapos magtimpla ng kape ay sumali ang mga ito sa kwentuhan.

“Kamusta mga tulog niyo?” tanong ni Jay.

“Memorable ang Banahaw sa akin.” sabi ni Tomy.

“Memorable naman talaga ang first climb.” sabi ni Lanie.

“Ito ang unang bundok na inakyat ko at ang unang pagkakataon na nasayaran ng alak ang lalamunan ko.” paliwanang ni Tomy. “Hahaha!”

Nagtawanan ang lahat ng mountaineers ng marinig ang tinuran ni Tomy.

“Si Kim nga nawala ang pagiging seryoso.” sabi ni Williard.

“Kim,sana lagi ka na lang lasing!” wika ni Richard.

“Shhhh…huwag kayong maingay dahil baka maistorbo ang bundok.” nakangiting wika ni Kim sabay kindat.

Muling nagtawanan ang lahat.

“Magandang umaga!” masiglang sabi ni Jeff.

“Saan ka nang-galing?” tanong ni Jay.

“Duon sa altar. Akala ko kasi ay nandun si Lily.” sagot ni Jeff. “Kim, nasaan si Lily?”

“Wala na siya sa tent ng magising ako. Baka naman nag…alam mo na yun.” sagot ni Kim.

“Hahaha! Mukhang lasing ka pa Kim!” biro ni Monroy.

“Mag-kape ka na.” alok ni Jay.

Tinungo ni Jeff ang kinalalagyan ng maliit na kaserola. Nilagyan niya ito ng tubig at muling isinalang sa stove upang pakuluin ito. Ilang sandali lang ay kumulo ang tubig kaya’t isinalin niya ito sa dalawang tasa.

“Ahhh! Shit!” hiyaw ni Jeff. Natapunan siya ng mainit na tubig sa kaliwang kamay.

“Hoy, ayos ka lang diyan?” pasigaw na tanong ni Monroy.

“Napaso ako!” sagot ni Jeff.

Nagtimpla ng dalawang tasang kape si Jeff at saka tinungo ang umpukan upang sumali sa usapan.

“Uy,bakit dalawa yan? Kayo na ba?” tanong ni Lanie.

“Secret!” sagot ni Jeff. “Ang lakas palang tumama ng lambanog.”

“Change topic daw sabi ni Jeff!” sabi ni Richard.

“Grabe yata yang paso mo.” sabi ni Kim. “Nalapnos yang balat!”

“Bagong kulo kasi yung tubig. Malayo naman yan sa bituka.” paliwanang ni Jeff.

Nakalipas ang labinlimang minuto ng kwentuhan ay hindi pa din nagpapakita si Lily.

“Maghanda na kayo. Aakyatin natin ang second at third peak.” wika ni Jay.

“Yeah!” sabay na sigaw ni Monroy at Richard.

“Jay, eh paano si Lily?” tanong ni Williard.

“Hindi naman baguhang mountaineer si Lily. Malay natin ay nauna na yun sa second peak.” sagot ni Jay.

“Oo nga!” dagdag ni Lanie.

“O sige, ganito na lang, hihintayin ko na lang muna si Lily dito.Baka kasi magbalik yun at makitang wala tayo ay magtampo.” paliwanang ni Jeff.

“Sigurado ka, Jeff?” tanong ni Monroy.

“Oo. Tsaka medyo kumikirot itong kamay ko.” sagot ni Jeff. “Okay lang ako. Larga na!”

Ganyan talaga ang nagagawa ng pag-ibig.” biro ni Monroy.

Nagpaiwan si Jeff sa kampo upang hintayin si Lily. Bago umalis ay binigyan ni Kim ng baby oil ang binata para sa lapnos nito.
Pansamantalang iniwan ng mga mountaineers ang kanilang campsite upang akyatin ang dalawa pang tuktok ng Bundok Banahaw. Ang mga ito ay kilala sa tawag na Ikalawa at Ikatlong durungawan. Matarik at mahirap ang daan patungo dito kaya naman “assault” ang kailangan. Para sa mga umakyat ng bundok, ang assault ang sistema kung saan ay tali at tubig lang ang bitbit sa pag-akyat. Ang lahat ng gamit ay maiiwan sa campsite na matatagpuan sa Unang Durungawan. Ang iba naman ay mapilit na dalhin ang kanilang camera upang kumuha ng larawan. Katulad ni Monroy na tuwang-tuwa ng marating ang ikalawang tuktok.

“Ang gandang puno nito.” sabi ni Monroy habang kinukunan ng litrato ang isang higanteng puno. “Chad, anong puno ito?”

“Malay ko ba dyan.” sagot ni Richard.

“kalumpang yan.” sabat ni Williard. “Nasaan kaya si Lily?”

“Nandyan lang yun, pare.” sabi ni Monroy.

“Baka nga “call of nature”, tol.” dagdag ni Richard.

Ipinapatuloy ng mga mountaineers ang pag-akyat. Narating nila ang Ikatlong Durungawan. Napakaganda ng kanilang pinagmamasdan. Nakatunghay ang lahat sa tanawin na mistulang obra-maestra ng Inang Kalikasan.

“Wow!” sabi ni Monroy. Niyaya niya ang bawat isa na pumuwesto. Isa-isa niyang kinuhanan ng solong litrato ang lahat.

Sandali pang ginalugad ng mga mountaineers ang Ikatlong Durungawan. Makalipas ang mahigit tatlumpung-minuto ng pamamasyal, nagpasya ang lahat na bumalik sa Unang Durungawan. Sa campsite, nadatnan nila ang isang kaldero ng bagong lutong kanin. May isang papel na iniwan si Jeff.

“Nagsaing na ako. Anong ulam natin? Hanapin ko lang si Lily.”

“Wala pa din si Lily?” tanong ni Kim.

“Nasaan kaya yung loka na yun? May load ka ba Jay?” tanong ni Lanie.

“Oo. Ite-tex ko siya.” sagot ni Jay. Kinuha niya ang kaniyang cellphone at lumikha ng mensahe para kay Lily.

“Walang signal. Pupunta lang ako sa Altar para i-send ito.” wika ni Jay.
“Maghanda na kayo dahil bababa na tayo.”

Nagtungo si Jay sa Altar upang ipadala ang mensahe kay Lily. Nagtulong-tulong si Lanie, Kim, at Tomy sa pagluluto ng almusal. Inihaw na tinapa at Maling at pancit canton ang inihanda ng tatlo. Niyaya naman ni Monroy si Richard at Williard na maglinis ng paligid. Inilagay nila ang kanilang mga basura sa isang plastik. Maging ang mga basurang hindi nanggaling sa kanilang grupo ay pinulot nila. Dalawang plastik ng basura ang kanilang nakolekta. Dumating si Jay.

“Nag-text na ako. Sinubukan kong tawagan pero patay yata yung cellphone niya.” pahayag ni Jay.

“Hindi din naman siya nag-text sa akin.” sabi ni Lanie.

Dumating si Jeff.

“Wala pa din si Lily?” bungad nito.

“Wala pa eh. Saan ka nanggaling?” tanong ni Jay.

“Hinanap siya.”

“Halika na at mag-breakfast.” yaya ni Jay.

“Mamaya na! Hanapin muna natin siya!” wika ni Jeff. Medyo mataas na ang boses nito.

“Ano kaya kung hanapin muna natin si Lily?” suhestiyon ni Kim.

“Ti-nex ko na siya. Hintayin na lang natin ang reply niya habang kumakin.” kontra ni Jay.

“Agree ako diyan. Mountainer si Lily. Baka naman nagpasya lang yun na mag-sight-seeing.” dagdag ni Lanie.

Tahimik na kumain ang mga mountaineers. Kahit na nag-aalala sa kalagayan ni Lily, hindi maitatatwa na gutom ang bawat isa. Mabilis na natapos ang almusal ng grupo.

“Duon ako maghahanap.” bungad ni Jeff habang nakaturo sa isang direksyon.

“Duon naman kami ni Kim.” wika naman ni Lanie.

“Good thing ba na magsolo ka, Jeff?” tanong ni Monroy.

“Sandali! Kailangang may maiwan dito para magbantay ng mga gamit. Tatluhan na lang.” suhestiyon ni Jay.

“Ako, si Williard at si Richard.” masiglang wika ni Monroy.

“Lahat kayo ay baguhan. Ganito na lang, ako, si Jeff at ikaw Williard ang magkakasama.” mariing sabi ni Jay.

“I guess, si Kim at Tomy ang maiiwan sa campsite. Kaming tatlo ni Monroy at Richard ang aalis. Okay lang ba sa inyo yun?” tanong ni Lanie.

“Ayos lang! Ingat kayo.” tugon ni Kim.

"Inaantok pa rin kasi ako." dagdag ni Tomy.

Nahati ang pangkat sa dalawang maliit na grupo. Ang una ay binubuo nila Jay, Jeff at Williard. Ang ikalawa ay sila Lanie, Monroy at Richard. Si Tomy at Kim ang naiwan sa kampo upang magbantay. Napagkasunduan ng lahat na magbalik sa campsite sa oras na alas-nuebe.

Monroy, solo pic naman dyan.” hiling ni Lanie sa kasamahan. Pumuwesto siya sa tabi ng isang marikit na bulaklak.

“Say cheese.” sabi ni Monroy.

KLIK…

Hilig ni Monroy ang potograpiya. Mas gusto pa nga niya na siya ang kumukuha kaysa siya ang kinukuhanan.

“Nasaan kaya si Lily?” tanong ni Monroy.

“Malakas ang kutob ko na ayos naman siya. Baka naman tinawag ni Mother Nature. Pagkatapos ay nag-sight-seeing.” sagot ni Lanie.

“Sana nga.” sabi ni Monroy.

Sinuyod ng tatlo ang isang parte ng bundok. Habang naglalakad ay panay ang bigkas nila sa pangalan ni Lily. Narating nila ang isang matarik na bangin. Muli nilang tinawag ang pangalan ng kasamahan. Mula sa kinatatayuan, napansin ni Richard ang isang bilugang bagay sa bangin. Kulay itim ito na wari ay napaliligiran ng mga buhok.

“Ano yun?” tanong ni Richard sa dalawang kasama.

“Alin? Saan?” balik-tanong ni Lanie.

“Parang…parang...” paputol-putol na pahayag ni Richard. Hindi siya sigurado sa nakikita.

“Nasaan ba? Ah…nakita ko na. Shit! Ano yun?” hilakbot na wika ni Lanie.

“Oo nga! Parang ulo!” sigaw ni Monroy.

Nagkatinginan si Lanie, Monroy at Richard. Sandaling naghari ang katahimikan.

“Wala yun! Baka kung ano lang yun!” wika ni Lanie. Pinasigla niya ang kaniyang tinig. Iwinaksi ang totoong nasa isipan.

“Baba tayo.” suhestiyon ni Richard.

“No need for us to go there.” sabi ni Monroy. Gamit ang zoom ng kaniyang camera, tinutukan at kinuhanan niya ng litrato ang nasabing bagay pagkatapos ay sinuri ito sa screen. Siniko niya si Richard at saka ipinakita ang litrato sa screen.

“Loko ka! Buko yun! Bulok na kasi kaya nangitim na!” wika ni Monroy.

Lumapit si Lanie sa dalawa upang tingnan ang litrato.

“Lasing ka pa yata,Richard!” sabi ni Lanie. “Hahaha!”

Ipinagpatuloy ng tatlo ang paghahanap kay Lily. Panay pa rin ang klik ng camera ni Monroy. Sampung minuto bago mag alas-nuebe, nagyaya si Richard na bumalik sa campsite.

“Just a minute.” wika ni Monroy. Nakatutok ang kaniyang camera sa isang parte ng bundok. Gamit ang zoom ng kaniyang aparato, natanaw niya si Jay, Jeff at Williard. Tinutukan niya ng malapitan ang tatlong kasamahan at saka kinuhanan ng ilang litrato ang mga ito.

“Andun sila. Pabalik na din sa campsite!” sabi ni Monroy.

“Sinong sila?” tanong ni Richard.

“Kita mo sila diyan sa camera? Napaka-high tech naman niyan!” bulalas ni Lanie. “Patingin nga!”

Pinasilip ni Monroy si Lanie sa kaniyang camera.

“Ganyan pala yan! Kahit malayo ay matatanaw pa din basta naka-zoom!” sabi ni Lanie.

“Medyo Malabo nga lang kapag super layo na.” dagdag ni Monroy.

“Tara,balik na tayo!” yaya ni Richard sa dalawa.

Mas mabilis ang pagbalik kaysa sa pag-alis. Eksakto alas-nuebe ay nakabalik ang tatlo sa campsite. Naunahan pa sila ng kabilang grupo na marating ang kampo.

“Nag-reply na si Lily.” mahinahong sabi ni Jay. “Umuwi na pala siya dahil may emergency.”

“Huh? Ano daw yung emergency?” mabilis na tanong ni Lanie.

“Hindi niya binanggit. Sana naman ay hindi ganoon kasama yung emergency.” sagot ni Jay.

“Pabasa nga ng text niya, Jay.” sabi ni Williard.

Iniabot ni Jay ang kaniyang cellphone kay Williard. Agad naman itong ibinalik ni Williard matapos mabasa ang mensahe mula kay Lily.

"Huwag mo munang burahin yan,ha." sabi ni Wiliard kay Jay.

“At least, alam natin na walang nangyari sa kaniya.” dagdag ni Kim.

“Oo nga. Sige, ako na lang magbubuhat ng gamit niya.” masiglang pahayag ni Jeff. “Kahit mahirapan akong magdala ng mga iyan ay ayos lang dahil ako naman ang maghahatid niyan sa bahay nila.”

“May motibo naman pala! Tutulungan ka naman namin!” sabi ni Lanie.

“Sa Tatlong Tangke tayo bababa. Dapat ay nasa kapatagan na tayo bago mag-alas kuwatro dahil mahihirapan tayo kapag naabutan tayo ng dilim.” aliwanag ni Jay.

“Teka, diba si Lanie ang sweeper? Dapat siya ang magbubuhat ng gamit ni Lily!” pahayag ni Monroy.

“Oo nga! Hahaha!” sabay na hirit ni Richard at Tomy.

“Break camp!” sigaw ni Jay.